wejdź na www.przemyslawpufal.pl

Posts tagged ‘życie seksualne’

Idealny kochanek

Lew w sypialni – Zbigniew Lew-Starowicz

Większość kobiet pozytywnie ocenia swoje małżeństwo i współżycie seksualne, ich mężom wiele jednak brakuje do ideału kochanka. 113 na 130 badanych kobiet pozytywnie oceniło swoje małżeństwo, a 103 jakość życia seksualnego. Ale w skali od 1 do 5 większość kobiet ocenia swe życie seksualne na 3, tylko 28 dało ocenę dobrą, a zaledwie 2 – bardzo dobrą. Jedynie 17 kobiet przyznało, że ich mąż jest idealnym kochankiem.

   Nie zapomina o pieszczotach. Według 119 badanych kobiet mężowie zbyt mało uwagi poświęcają wstępnym pieszczotom i zbyt szybko dążą do odbycia stosunku. Potwierdzają, że więcej pieszczot miały w początkowej fazie związku, a później partnerzy niewiele poświęcają im uwagi. 117 kobiet przyznało, że potrzebują pieszczot i czułości niezależnie od zbliżeń. Mąż, jako idealny kochanek, powinien często i dużo pieścić, pieścić, pieścić!

   Zachęca do seksu. 121 kobiet uważa, że mężczyzna powinien inicjować kontakt seksualny, ujawniać chęć na seks, wyczuwać ich nastrój i domyśleć się, kiedy mają potrzebę kochania się. Prawie wszystkie uznają, że od mężczyzny zależy stwarzanie miłego nastroju  i to na wiele godzin przed zbliżeniem, a nie tuż przed. Inicjowanie seksu powinno polegać na mówieniu miłych słów, objęciach, pocałunkach, a dopiero później na bardziej intymnych sytuacjach.

   Wie, jakie są jej oczekiwania. Aż 118 kobiet uważa, że partner powinien wyczuwać, czego potrzebuje kobieta, jakie są jej oczekiwania i starać się je zaspokoić. Jedynie 17 stwierdziło, że tak się dzieje w ich związku. Wiele z nich oświadczyło, że „tkwi we mnie niewykorzystany jeszcze potencjał erotyczny, nieodkryty”, „mężczyźni za dużo uwagi poświęcają technice seksualnej” i „nadmiernie koncentrują się na moim orgazmie”, a „sztuka miłosna jest za krótka, szczególnie za mało jest pieszczot”.

   Potrafi czymś zaskoczyć. Kobiety chętniej się zwierzają niż mężczyźni i otwarcie potrafią mówić o sztuce miłosnej w swoim związku. Większość z nich zna przeszłość seksualną swoich mężów i nie ma ona dla nich specjalnego znaczenia. Z badań par – większość z nich (119) była w wieku 28-40 lat – wynika, że 59 kobiet lubi seks oralny ze strony partnera, a 37 wobec partnera, 12 interesują kontakty analne, 7 używanie gadżetów i różnych narzędzi, a 3 nie mają nic przeciw seksowi w trójkę. 98 kobiet najbardziej lubi stosunki w pozycji klasycznej, 77 lubi również inne pozycje: na jeźdźca, od tyłu, odwrotne, boczne. Najmniej atrakcyjne są stojące. 67 kobiet ceni sobie „niespodzianki” ze strony partnera, propozycję nowej pieszczoty, pozycji, seks w nietypowym miejscu, np. na dywanie lub w łazience. Oczekuje takiej inicjatywy, ale bezskutecznie. Idealny kochanek powinien wiedzieć, jak się pobudza łechtaczkę. Mężowie najlepiej sobie z tym radzą w seksie oralnym. Jedynie co trzeci mąż otrzymał wysoką ocenę umiejętności pobudzania ręką. Tymczasem 107 badanych kobiet przyznało, że dochodzi do orgazmu poprzez pobudzanie łechtaczki, a 78 również w stosunku pochwowym. Co dziesiąta ujawniła udawanie orgazmu – „aby było partnerowi przyjemnie”.

   Nie podnieca się zbyt szybko. 78 kobiet narzeka, że partner podnieca się zbyt szybko, a zdaniem 43 zbyt szybko dochodzi u niego do wytrysku. 14 kobiet wyznało, że musi pomagać partnerowi w osiąganiu podniecenia seksualnego, bo bez tego nie będzie miał pełnej erekcji. Idealny kochanek powinien mieć pełną erekcję w czasie sztuki miłosnej bez żadnej pomocy, chyba, że jest chory. Tylko 9 badanych kobiet nigdy nie przeżyło orgazmu w żadnej formie pobudzania. Zaledwie 9 kobiet lubi wytryski w seksie oralnym.

Kobietom podoba się silny wytrysk oraz ekspresyjnie przeżywany orgazm przez partnera.

   Jakie zatem są cechy idealnego kochanka? Według kobiet powinien być otwarty na seks, okazywać radość i czułość, skupiać się na partnerce, unikać rutyny, wprowadzać nastrój lekkości i lekkiego humoru. Nie odpowiada im natomiast zadawanie pytań w trakcie i po stosunku. Negatywnie oceniają również milczenie u kochanka. Co ma zatem robić? Szeptać do ucha wyznania miłości, mówić, jak mu jest z nią dobrze, najlepiej w życiu, że czuje się szczęśliwy. Niestety, tylko 59 kobiet pozytywnie oceniło zachowanie swoich partnerów.

Lew w sypialni – Zbigniew Lew-Starowicz

ODBIERZ PREZENTY>>>

Reklamy

Idealna kochanka

Lew w sypialni – Zbigniew Lew-Starowicz

     Tylko dla 9 mężczyzn w wieku 30-40 lat na 130 badanych nie ma znaczenia przeszłość seksualna partnerki. Zdecydowana większość (117 mężczyzn) wolałaby, żeby ich partnerki miały niewielu partnerów seksualnych. Dla wszystkich mężczyzn ważne jest, by dla swych partnerek byli najlepszymi kochankami. Niestety, większość z nich (98 badanych) się dowiaduje, że w przeszłości miały one pozytywne doświadczenia seksualne.

   Aktywna seksualnie. 114 mężczyzn chce, by ich partnerka ujawniła, co interesuje ją w seksie i wykazywała się dużą aktywnością w sztuce miłosnej. 98 mężczyzn przyznało, że to oni powinni inicjować zbliżenie seksualne, 31 uważa, że należy to do roli partnerki (pozostali nie mieli na ten temat swojego zdania). Jakie są więc oczekiwania wobec udziału partnerki w sztuce miłosnej?

   Wszyscy chcą seksu pochwowego. 119 mężczyzn oczekuje seksu oralnego ze strony partnerki, 18 – seksu analnego, 17 chce korzystać z gadżetów i różnych innych akcesoriów, 8 oczekuje zgody na seks we trójkę (z inną kobietą), 9 chętnie byłoby obserwatorami masturbowania się partnerki. Tylko 11 mężczyzn akceptuje wyłącznie współżycie w pozycji klasycznej, 67 pragnie seksu w kilku pozycjach, a 39 w wielu pozycjach. 119 mężczyzn oczekuje od partnerki szybkiego podniecania się, a tylko 11 ceni stopniowe, wydłużone w czasie podniecenie.

   Osiąga orgazm. Wszyscy badani mężczyźni uznali, że przeżywanie orgazmu przez partnerkę jest dla nich bardzo ważne i oczekują tego przynajmniej w większości kontaktów seksualnych. Interesujące okazały się oczekiwania mężczyzn co do sposobu wyzwalania orgazmu u partnerki. Mogą być one różne u danego mężczyzny:

     Wszystkim mężczyznom najbardziej odpowiada osiąganie orgazmu przez kobietę w trakcie stosunku pochwowego.

Podawali jako uzasadnienie, że „to najbardziej jest normalne”. „Czuję wtedy pełnię naszego zbliżenia” lub „pięknie jest, kiedy dochodzimy razem do rozkoszy”. Według 76 badanych ich partnerki osiągają orgazmy w trakcie stosunku, 32 nie wie, czy do tego dochodzi, 22 było zdania, że ich partnerka nigdy nie osiągnęła w ten sposób orgazmu. 15 z nich pogodziło się z tym, a 7 wierzy, że kiedyś uda się ich partnerce to przeżyć.

     117 mężczyzn jest przekonanych, że ich partnerki przeżywają orgazmy w trakcie kontaktów seksualnych, 9 nic o tym nie wie, z kolei 4 jest przekonanych, że ich partnerki udają orgazm.

     97 mężczyzn marzy o tym, że ich partnerki będą przeżywały orgazm w trakcie pobudzania partnera, np. w kontaktach oralnych. To najczęściej wymieniane marzenie ze świadomością, że jest to tylko marzenie. Jedynie 2 mężczyzn z tej grupy było przekonanych, że zdarzyło się partnerce osiągnąć w ten sposób orgazm. 72 mężczyzn stwierdziło, że partnerce pobudzanie oralne sprawia jakąś przyjemność, a zdaniem 25 partnerka to robi, „aby sprawić im przyjemność”.

     94 badanych mężczyzn uważa, że ich partnerki osiągają orgazm w trakcie pobudzania łechtaczki. Różne są jednak postawy wobec tej formy pobudzania partnerki:

61 mężczyzn marzy o tym, aby ich partnerki osiągały orgazm w trakcie oralnego pobudzania łechtaczki. Tylko 9 z nich od czasu do czasu doświadcza tego.

     46 mężczyzn akceptuje w pełni ręczne pobudzanie łechtaczki i jest to dla nich przyjemne.

     21 badanych pobudza łechtaczkę, aby doprowadzić partnerkę do orgazmu, ale im samym ta forma stymulacji nie od powiada. Marzą o tym, że do orgazmu dojdzie kiedyś w trakcie stosunku pochwowego.

     13 badanych marzy o tym, aby ich partnerka szybciej się podniecała i dochodziła do orgazmu łechtaczkowego. Męczy ich konieczność długiej stymulacji łechtaczki.

     49 badanych mężczyzn marzy o tym, aby ich partnerka osiągała orgazm w innych formach pobudzania seksualnego. Na pierwszym miejscu wymieniane są pieszczoty piersi, stosunki analne, całowanie w usta, stosunki międzyudowe, masturbowanie się partnerki w ich obecności za pomocą jakiegoś przyrządu.

     68 mężczyzn marzy o tym, by ich partnerka ujawniła wprost swoje pragnienia, upodobania, mówiła o tym, co przeżywa w trakcie współżycia, co myśli po zakończeniu stosunku. Uważają, że partnerki są zbyt lakoniczne w tym zakresie lub nie chcą rozmawiać na ten temat.

     112 mężczyzn chce poznać treści snów i fantazji seksualnych swych partnerek. I żaden z nich nie doczekał się zwierzeń tego typu, nawet mimo ich próśb.

   Na 130 badanych mężczyzn aż 119 oceniało swoje życie seksualne jako udane i satysfakcjonujące, a 113 oceniało pozytywnie atrakcyjność fizyczną partnerki. Okazało się jednak, że męski świat marzeń o partnerce w roli kochanki często odbiega od ideału. Większość badanych akceptuje ten stan rzeczy, tłumacząc to wpływem wychowania i istniejących norm na seksualność partnerek, koniecznością pogodzenia się z innością psychofizyczną kobiet (głównie w zakresie konieczności stymulacji łechtaczki), zmęczeniem partnerek zawodową i domową pracą ograniczającą otwartość na seks i eksperymentowanie.

Alkowa Polaków bez tajemnic w prezentacji profesora Zbigniewa Lwa-Starowicza, jakiej jeszcze nie było! Znany seksuolog ujawnia, jak się kochamy, co nas najbardziej gnębi, pokazuje też jak sobie radzić z problemami w sypialni. Opisał nie tylko najczęściej spotykane problemy i zaburzenia, ale również i te rzadziej omawiane w popularnych periodykach.

Lew w sypialni – Zbigniew Lew-Starowicz 

 

ODBIERZ PREZENTY>>>

Życie seksualne

Fragment mojej książki „Po prostu żyj! Klucz od podniesienia jakości Twojego życia”:

Jeden z najbardziej intymnych tematów. Sfera bardzo piękna i jednocześnie bardzo delikatna. W czasach gdy seks spotykamy na każdym kroku – reklama, filmy, gazety. Zazwyczaj jest ten temat ujęty humorystycznie, płytko, tylko pod kątem zmysłów i przyjemności fizycznej.

Oczywiście jest ona rdzeniem seksu, ale poza nią jest cała otoczka związana z uczuciami i emocjami. Odpowiedzialne podejście do seksu oznacza powiązanie go z uczuciem, właściwymi relacjami i odpowiedzialnością.
Nie wyklinam osób bawiących się w seks bez zobowiązań, ale wymaga to zgody obu stron.

 

Czy uważasz seks za podstawę Twojego związku czy za niezbędny element większej całości?

Czy uważasz swoje życie intymne za udane?

Czy istnieją jakieś nieprzemijające problemy związane z Twoim życiem seksualnym?

A co sądzi na ten temat Twoja partnerka / partner?

Czy są jakieś rozbieżności w tej ocenie?

Z czego wynikają:

– innych potrzeb?

– nastawienia?

– choroby?

– temperamentu?

– jakości?

– częstotliwości?

– niedopasowania?

– braku czasu lub odpowiednich warunków?

– problemów związanych z wiekiem?

– innych …………………………………………………………………………………………………..?

 

Mam nadzieję, że odpowiadałeś zgodnie z własnymi przemyśleniami,
a nie kolegów czy też pani z telewizji. 

Wprawdzie nie na wszystko jest lekarstwo, ale na nieudane życie seksualne jakaś rada zawsze się znajdzie. Seksualność to ważna sfera życia, nie można jej ani zaniedbywać, ani tłumić potrzeb, ani też unikać rozwiązywania ewentualnych problemów. Ucieczka w pracę, hobby, a tym bardziej zdradę, niczego nie rozwiązuje, pogłębia jedynie problem.

         Zadowolenie z życia seksualnego obejmuje trzy obszary: sprawne ciało, zdrową psychikę i zadowolenie partnera. Zadowolenie partnera, nie z partnera.

         Sprawne ciało to nie tylko brak chorób, ale również ciało zadbane i w kondycji. Pomimo różnych mitów krążących na ten temat, pamiętaj, że używki mają negatywny wpływ na udany seks. Osłabiają popęd i cały organizm, ponadto nie rozwiązują ewentualnych problemów występujących
w alkowie, tylko je na chwilę przykrywają. Nie są dobrą drogą do udanego życia seksualnego. 

         Mężczyźni borykają się z impotencją, panie z anorgazmią, które wprawdzie można przezwyciężyć tabletkami, szczególnie jeśli występują one na tle organicznym. Gorzej, gdy przyczyną impotencji jest tło psychologiczne. Cudownych tabletek nie ma, nie istnieją. Trzeba stawić czoła problemom i z pomocą innych i w porozumieniu z partnerką, rozwiązać je.

         O seksie, jeśli jest taka potrzeba, należy rozmawiać. Mowa ciała czasami może nie wystarczyć. Lepiej powiedzieć wprost, czego oczekuje się od partnerki czy też partnera, niż czekać, aż druga osoba sama się domyśli, a my zniecierpliwimy. Szczera rozmowa może również zapobiec nieporozumieniom na temat pożycia, jakie nieuchronnie u wszystkich par pojawiają się wcześniej czy później. Poza tym rozmowa może spełniać funkcję afrodyzjaku…

          Literatury na temat seksu jest wiele. Niestety większość ludzi ogranicza się do czytania gazetowych porad i przejrzenia poradników z pozycjami
i technikami seksualnymi. Mam do Ciebie prośbę. Jeśli czujesz potrzebę uzupełnienia wiedzy na temat sztuki miłosnej, niech brukowce i zdjęcia i filmy nie będą jej podstawą! Naprawdę jest wiele dostępnych wydawnictw na temat seksu. Wartościowych, a zarazem napisanych lekkim, przystępnym
i dowcipnym językiem. Można je czytać we dwoje!

          Napisałem wyżej o sztuce miłosnej nie bez przyczyny. Seks to nie tylko przyjemne, aczkolwiek śmieszne ruchy, jak mówi popularne powiedzenie, to nie tylko rzemiosło, ale również sztuka.

          Jeszcze raz podkreślę ważną sprawę. Wiele razy słyszałem wypowiadane z ironią słowa, że seksu nie trzeba się uczyć, bo to nawet zwierzęta potrafią,
bo to naturalne zachowanie, bo człowiek ma to w genach itd. Otóż ja pod pojęciem seksu rozumiem nie tylko sam stosunek, ale i jego otoczkę, atmosferę, relacje z partnerem. Stosunek nierozerwalnie związany jest z uczuciami.
A i sprawy techniczne nie są dla większości tak naprawdę bez tajemnic, bo i one przecież są przejawem naszego myślenia o partnerze i naszych do niego relacji. Tak więc doskonalenie techniki zawsze powinno być powiązane z uczuciami i obopólnym, nie jednostronnym, zadowoleniem. Tak więc seksu można i należy się uczyć!

Więcej znajdziesz w mojej książce „Po prostu żyj! Klucz od podniesienia jakości Twojego życia”>>>

 P.Pufal

 

 

<<<ZAPISZ SIĘ NA NEWSLETTER I ODBIERZ DARMOWE BONUSY>>>

 

Prawdziwy mężczyzna część I

Czy tak trudno jest być dzisiaj mężczyzną?

Urodziłeś się chłopcem, a nie dziewczynką. To determinuje Twoją tożsamość, tego poza skrajnymi przypadkami — których marginalność pozwala mi na pewne uogólnienia — nigdy nie zmienisz, choćbyś tego bardzo chciał, w co, nawiasem mówiąc, wątpię. Jedyne, co możesz i powinieneś uczynić, to zastanowić się nieco dłużej nad sobą. To taka podroż — w głąb siebie.

Co znaczy być mężczyzną?

Co zatem znaczy „być mężczyzną” i czy łatwo nim być? Takich pytań mężczyźni zwykle nie lubią sobie zadawać, bo odpowiedzi mogą przysparzać im cierpień, kłopotów albo też wciągać ich w emocjonalne pułapki. Tym bardziej że najwięcej do powiedzenia w tej kwestii mają niestety… kobiety. Napisałam „niestety” — bo najczęściej nie zawsze to mężczyznom odpowiada… A i same kobiety niezwykle często nie wiedzą, o czym mówią, zaś słowa mogą być potężną i destrukcyjną bronią — niczym atomowy wybuch. Przysparzają tym samym mężczyznom wielu problemów, których im i bez tego nie brakuje.

Mam nadzieję, że tym razem będzie inaczej.

Próbując odpowiedzieć na pytanie, czy łatwo jest być mężczyzną, panowie do niedawna jeszcze stosunkowo rzadko używali swojego rozumu, racjonalnego myślenia czy myślenia logicznego, które są przecież ich silną stroną. Niestety, względem poznania samych siebie mężczyźni znajdują się daleko za kobietami, które od zawsze poszukiwały odpowiedzi na pytania o własną tożsamość. Mężczyźni nie są jednak temu winni.

Kobiety walczyły o to, by ich odpowiedzi obowiązywały także mężczyzn.

Feminizm

Widocznym przykładem na to są ruchy feministyczne, które wpłynęły nie tylko na stan świadomości wielu kobiet, ale także na rozwiązanie niektórych kwestii społecznych i politycznych. Dla kobiet powodem do określenia na nowo swego miejsca w świecie była ich jawna dyskryminacja, trwająca przez wieki na wielu polach ludzkiej aktywności. Jednak ruchy te, same w sobie bez negatywnych konotacji, czyniące wiele dobrego dla relacji kobiety i mężczyzny, czasem przybierają zdegenerowane formy radykalne, które wręcz atakują mężczyzn i wszystko, co męskie. W wyniku ich działań mężczyzn obarcza się winą za niemal całe zło we współczesnym świecie, a więc wojny, niesprawiedliwość społeczną, przestępczość i degradację środowiska naturalnego, jako że to właśnie męska część ludzkości jest dominująca w tzw. patriarchacie (porządku świata, w którym „rządzą” mężczyźni), obowiązującym współcześnie. W teorii tej kobiety, jako istoty wybitnie dobre, są jedynie bezsilnymi ofiarami męskiego porządku świata, do tego prześladowanymi przez panów.

Oczywista bzdura. Teoria jak każda inna, fałszywa sama w sobie, nic szczególnego nie wnosi, przy czym jednak zarzuty radykalnych feministek niespodziewanie stały się bardzo popularne. To podkopało bardzo wrażliwą męską dumę. Bycie mężczyzną odtąd nie jest bowiem już takie fajne — ale jak może być takie, skoro całe zło na świecie jest wynikiem istnienia facetów? Straszna świadomość. Najgorsze jest jednak to, o czym przeczytasz dalej, bo to, co napisałam dotychczas, to tylko czubek góry lodowej.

Część z tych twierdzeń jest bowiem prawdziwa… ale prawda nie jest prosta. Przede wszystkim — istniejący porządek na naszej planecie istnieje wyłącznie przy aktywnej współpracy obu płci. To pociąga za sobą szereg interesujących konotacji, które najpewniej feministkom się nie spodobają, a i zdają się one ich nie zauważać, bo traktują prawdę wybiorczo. Narażam się, ale co mi tam, zawsze trzymałam z panami.

Kobiety, identycznie jak mężczyźni, głosują przecież na polityków nawołujących do wojen, nie można więc jedynie panów obarczać odpowiedzialnością za ich wybuchy. Badania statystyczne dowiodły ponadto, że stosunek przeciwników do orędowników zbrojnych rozwiązań konfliktów rozkłada się na płcie niemal identycznie. Tak samo nie można przyjąć teorii, że obecny porządek świata jest wynikiem jedynie zaborczych działań mężczyzn — bo to przecież przede wszystkim kobiety (zgodnie z uwarunkowaniami gatunkowymi, a nie społecznymi czy kulturowymi) wychowują dzieci, zaszczepiając im istniejący, rzekomo szkodliwy patriarchalny porządek świata. Prawdą jest, że to panowie wycinają lasy, bo to oni są w posiadaniu większej siły fizycznej, ale udziały w zyskach z działalności degradujących środowisko naturalne są dzielone prawdopodobnie już po równo. O zanieczyszczeniu środowiska nie można mówić, że to tylko panowie są temu winni, bo sama mam samochód i jako kobieta używam o wiele więcej kosmetyków niż przeciętni panowie, a opakowania wyrzucam do kosza tak samo jak oni. Przykłady można mnożyć bez końca i jest to temat na zupełnie inną dyskusję, która mnie w tej chwili nie interesuje i wszczynać jej nie będę. Zaczęłam tak ten rozdział po to, by udowodnić coś zupełnie innego. Już na początku okazuje się, że współcześnie być mężczyzną nie jest tak prosto — i o to mi właśnie chodziło. Tym bardziej że bycie nim kulturowo staje się coraz mniej docenianie. To bycie kobietą jest coraz bardziej pożądane, jako że kobiety to z założenia istoty lepsze, łagodniejsze i przystosowane do życia opartego na wspieraniu się, ochronie i współpracy, nie zaś na współzawodnictwie czy walce (jak u mężczyzn). Bycie panem staje się więc powoli czymś w rodzaju egzystencji gatunku wymierającego, a na pewno populacji będącej w regresie i okresie intensywnego odstrzału. Słyszy się nawet, że prawdopodobnie dojdzie do zamiany społecznych ról, w co na razie powątpiewam — zresztą naprawdę nie do końca wiadomo, która z płci wyszłaby na tym ostatecznie lepiej. Tak czy inaczej— nie ulega wątpliwości, że współczesne Społeczeństwo rani nas, kobiety i mężczyzn, w równym stopniu, ale to mężczyzn spisuje się na straty. Życie panów jest po prostu niedocenianie. Panowie ogólnie we współczesnym świecie — i od wieków zresztą — są jedynie narzędziem w rękach innych (niekoniecznie tylko kobiet), są tzw. mięsem armatnim.

W czasie wojen to ich zabiera się z domów od synów, córek, matek i żon, by byli zabijani i by oni zabijali. W wojnach ginie ich o okrągłe sumy więcej niż kobiet. W dobie pokoju właściwie jest nie inaczej — mężczyzna nie ma żadnej alternatywy dla swojego życia.

Kobieta może pracować na pełnym etacie, na niepełnym etacie i zajmować się domem albo jedynie zajmować się domem i dziećmi, ewentualnie wybrać jeszcze inną kombinację. Nie mówię, że jest łatwo, nie o to chodzi ale… pan może tylko pracować, pracować i jeszcze raz pracować… co skutkuje poważnymi konsekwencjami. Po pierwsze — mężczyźni krócej żyją, co nie ulega najmniejszej wątpliwości.

Po drugie — pracujący mężowie, tzw. głowy rodziny, żyją pod nieustanną niewidoczną presją odpowiedzialności za materialną kondycję rodziny, a to niewątpliwie ogromny ciężar. Nikt o tym głośno nie mówi. Wynikiem ich pracy często jest to samo, co jest efektem wojen — brak kontaktu ojca z dziećmi, bo choć żyje, to co to za życie, gdy zawsze jest w pracy, zmęczony i wyczerpany. Męskość mierzona jest sukcesem w karierze zawodowej, choć oczywiście rożne mogą być mierniki wartości sukcesu (kreatywność, zarobki, pożyteczność itp.). Takie podejście stwarza oczywiście szansę na wewnętrzne zharmonizowanie i konstruktywne potwierdzenie swojej męskości, jednak taki stosunek do pracy jest niestety bardziej typowy dla kobiet, dla mężczyzn zaś o wiele częściej miernikiem męskiej wartości jest zajmowana pozycja, kariera czy prestiż. Panowie gotowi są pokonać wiele przeszkód, by wygrać tę walkę o uznanie, i bardzo wiele poświęcić — w tym niestety ojcostwo czy rodzinę.

Bardzo często okazuje się przy tym, że jest to bardzo destrukcyjne, prowadzi bowiem do życia w ciągłym stresie. Z jednej strony — może przyczynić się do sukcesów zawodowych, ale także utrudnia elastyczność negocjacji jako formy radzenia sobie w trudnych sytuacjach zawodowych i prowadzi do problemów zdrowotnych i emocjonalnych.

Tak potwierdza się swoją męskość, tyle że tak nie można skutecznie rozwiać wątpliwości na temat własnej męskości. Jest to studnia bez dna. Kariery nie uszczęśliwiają, chociaż niektórzy są o tym głęboko przekonani — do chwili, kiedy dochodzą do takiego miejsca, z którego można już tylko spaść. Wtedy sięgają po alkohol czy inne środki, które mają wypełnić pustkę i uśmierzyć rozczarowanie…

Kryzys na szczycie. Męska pułapka — gratis cierpienia rodziny. A teraz druga strona medalu — jeśli życie zawodowe się nie układa, wtedy brak jest potwierdzenia męskości. Brak jest celu. Chyba więcej niż to, o czym zaraz napiszę, dodawać nie trzeba — wzrost liczby bezrobotnych mężczyzn o 1% powoduje wzrost liczby samobójstw wśród nich o 3%. Wymowne — i niestety bardzo prawdziwe.

Brak udziału ojca w wychowaniu

Brak udziału ojca w wychowaniu dzieci jest bardzo niebezpiecznym zjawiskiem kryzysowym. Deficyt ojcostwa prowadzi bowiem do poważnych konsekwencji. Dzieci są pozbawione bardzo ważnego źródła bodźców potrzebnych im do prawidłowego rozwoju emocjonalnego, bo mężczyzna jako opiekun wnosi do procesu kształtowania uczuć przede wszystkim system wartości. Jest przykładem do naśladowania (przynajmniej w pierwszych fazach życia), oparciem i autorytetem.

Z drugiej strony — doświadczenie rodzicielstwa jest niezwykle ważnym czynnikiem wzmacniającym samego rodzica, a co za tym idzie — rodzinę i związek mężczyzny z kobietą. Deficyt ojcostwa stanowi niepowetowaną, choć zbyt rzadko uświadamianą stratę, która ma ogromny wpływ na dorosłe życie tak wychowywanych dzieci.

Nieobecność ojców sprawia, że podstawową osobą towarzyszącą na początku drogi stawania się pełnowartościowym mężczyzną czy kobietą jest tylko kobieta (matka, babka). A naśladowanie jest, jak wiemy, jednym z podstawowych sposobów uczenia się ważnych rzeczy w życiu wszystkim niemal kręgowców, w tym ludzi. Młody mężczyzna czy młoda kobieta, którymi zajmuje się jedynie kobieta, bez udziału mężczyzny, nie wiedzą, za kim powinni podążać.

Potrzebują obu wzorców. Zamiast męskiego wzorca widzą pustkę, którą starają się wypełnić, co nie zawsze się udaje. Psychologowie od dawna zauważali, że dziewczynki, w wychowaniu których ojcowie nie brali udziału, mają w dorosłym życiu poważne problemy ze zbudowaniem zdrowego związku z mężczyzną. Tak samo jak chłopcy wychowywani bez ojca najczęściej w dorosłym życiu mają takie same problemy z kobietami. Nieobecność ojca w wychowaniu dzieci w wyniku jego aktywności zawodowej jest — choć nie zawsze — przyczyną tego, że matki (żony) nie są szczęśliwe w swoim współżyciu z mężczyzną.

Idealny facet

Wobec tego próbują one wychować swoje syna tak, by stał się mężczyzną ich marzeń, odmiennym od swojego ojca. W którymś momencie młody mężczyzna wychowywany jedynie w damskim świecie potrzebuje jednak aprobaty ze strony innych mężczyzn i pragnie dostąpić rytuału inicjacji, który najczęściej odbywa się w towarzystwie trochę starszych rówieśników. Tą drogą młody mężczyzna zamiast prawidłowego systemu wartości od doświadczonego ojca — otrzymuje bałamutne stereotypy dotyczące tego, co to znaczy być mężczyzną.

Zwykle grupa rówieśnicza podkreśla rolę picia alkoholu i oddawania się innym nałogom jako warunku potwierdzania męskości, rolę agresji, rolę deprecjonowania kobiety, rolę wyczynowo-brutalnego seksu. Te błędne wzorce, jakie młody mężczyzna nabywa, stają się podstawą jego męskiego, młodego i niewykształconego systemu wartości. Najgorsza w tym jest wyjątkowa trwałość owych przekonań — nawet przy dalszym już prawidłowym przebiegu procesu dojrzewania.

Kolejną pułapką czyhającą na chłopca pozbawionego kontaktu z ojcem jest wojsko, oparte na patologicznej apoteozie brutalności, nieczułości i zaprzeczania uczuciom. Ten etap zastępowania ojcostwa wyposaża mężczyzn w cechy, z którymi potem trudno żyć.

Młody mężczyzna musi zatem pokonać, jak widać, niełatwą i często wyboistą drogę do osiągnięcia męskości, żeby nie powiedzieć, że drogę do męskości pod górkę. Męskość musi być zbyt często potwierdzona — przez innych mężczyzn, a także, niestety, niekiedy również przez kobiety. Mężczyzna jest przekonany, że swoją męskość musi udowodnić, demonstrować — a często ma wątpliwości, czy zrobił to w odpowiedni sposób, bo i skąd ma to wiedzieć? Eksperymentuje więc. To trudna droga. Od prawdziwego mężczyzny oczekuje się określonych typów zachowań. Mężczyzna jest z założenia istotą walczącą i do tego jest od dziecka przygotowany. Próbuje więc pokonywać innych albo demonstrować im swą męską moc, a owa demonstracja najczęściej przybiera formę przemocy. Przy tym im większe mężczyzna ma wątpliwości co do swojej siły, tym bardziej może być skłonny, żeby się nią popisywać i jej używać. W wieku dojrzewania obiektami, na których chłopiec demonstruje własną moc, są rówieśnicy — najczęściej słabsi.

Mężczyzna nie może mieć życia wewnętrznego, bo jest mu ono niepotrzebne, obniża tylko zdolność do zarabiania pieniędzy i osłabia skuteczność walki. Współczesny pan ma tłumić swoje emocje, nie okazywać ich i nie uzewnętrzniać się. Musi wszystko dusić w sobie.

Mężczyzna nie może mieć niepokojów, leków — ma być odporny na trudy, wytrzymały, silny zarówno fizycznie, jak i psychicznie. Prawda jednak jest zupełnie inna — mężczyźni nie chcą się przyznawać do kobiecej części swej psychiki, która jest oczywista i nierozerwalnie złączona z męską. Nie chcą widzieć w sobie, w swoim charakterze kobiecych cech, bo wydaje im się, że są one oznaką słabości, tym bardziej że wszystko wokół potwierdza to. I tak z jednej strony —mężczyzna musi być twardy, silny, walczący, zwyciężający, z psychiką karmioną prymitywną mitologią a z drugiej — okazuje się, że jest pełen wątpliwości, niepowodzeń i słabości, o których się milczy.

Mężczyzna ma jedynie pracować i ciągle przeć naprzód, nie musi dbać o swoje zdrowie i ciało, bo męskie ciało nie jest ładne i pociągające.

Zatem męskie ciało jest tylko narzędziem i samo w sobie jest bezwartościowe i spisane na straty, jeśli nie pracuje. O ile kobiety są traktowane przedmiotowo — jako seksualny obiekt pożądania mężczyzn — co podkreślają na każdym kroku zajadłe feministki, tak wszyscy zapominają o tym, że z mężczyznami jest identycznie. Mają oni za zadanie tylko zarabiać pieniądze i osiągać sukces. To ich rola we współczesnym porządku świata. Kobieta, która jest brzydka — jest mało interesująca, ale nie bezwartościowa. Mężczyzna nieosiągający sukcesu nie przydaje się do niczego. Jest niemęski. To wywołuje frustrację. Pojawiają się pułapki związane z nałogami. Wynikają one z rożnych przyczyn — nie można zatem uogólniać, że ich powodem są jedynie problemy psychiczne i trudności w życiu mężczyzny, bo tak samo dotyczą one kobiet, jak i mężczyzn. Jednak specyficzne podejście do męskiego ciała, przede wszystkim zupełnie odmienne od podejścia do ciała kobiety, skutkuje ogólnie wyższym procentem nałogowców wśród mężczyzn niż wśród kobiet. Wynikiem tego jest gorszy stan zdrowia panów, ich dolegliwości psychosomatyczne, a szczególnie choroby wrzodowe, choroby układu krążenia, nadciśnienie, niektóre postacie nowotworów. Dominującą rolę w ich powstawaniu odgrywa niestety styl życia, który wynika z wizji męskiego życia, własnej płci i tego, czego od mężczyzn się wymaga.

Męska psychika

Do całego morza męskich problemów dochodzi poważny problem z konstrukcją psychiczną. Kobiety od zawsze wędrowały w głąb siebie — dla panów jest to nie do pomyślenia. Nie mogą tego robić i nie powinni — tak od lat mówi wszystko wokół. Zatem nie jest łatwo żyć np. z kobietą, która zarabia więcej — a nie można się nikomu poskarżyć.

Męska psychika, chociaż inaczej zbudowana niż kobiet, jest tak samo skomplikowana i trudna do zrozumienia. Ale mężczyzna nie powinien się nią przejmować — i oto kolejny ważny problem. Bo takie zachowanie jest wynikiem słabości. Tu uzewnętrznia się męska postawa przemocy jako zjawisko cywilizacyjne będące podłożem reakcji obronnych męskiej psychiki lub też objawem chorobowym.

Zwykle to mężczyźni są sprawcami aktów przemocy i przestępstw seksualnych. W ogromnej mierze można byłoby ich uniknąć, gdyby męskiej psychiki nie okrywała zmowa milczenia, gdyby wizyty u psychologów, rozmowy o problemach, obawach czy lękach nie były dla panów wstydliwe. A są. Mężczyźni doznają leków w sprawach związanych z seksem albo ze swoją pozycją. Często niestety winne tutaj są kobiety. Mężczyźni skrzętnie ukrywają swoje problemy, bo to jedna z reguł charakterystycznych dla konstrukcji psychicznej tej płci. Lęki mogą skłaniać do zachowań przynoszących szkody albo samym mężczyznom, albo otoczeniu, przede wszystkim jednak zatruwają życie.

Życie seksualne

Kolejnym obszarem, gdzie niezwykle trudno być mężczyzną, jest życie seksualne. Potencja seksualna mężczyzny powinna być nieograniczona — tak krzyczy tradycyjny, odwieczny i sprawiający mężczyznom kłopoty przekaz, który dociera do nich zewsząd. Od grupy rówieśniczej, z przekazów kulturowych i medialnych, a co najgorsze — ze strony kobiet. Tzw. mitologia żelaznego penisa oznacza, że prawdziwy mężczyzna powinien mieć takiego penisa, żeby się wdzierać w ciało kobiety niezależnie od tego, czy ona tego chce, czy też nie.

Dodatkowo mit ten głosi, że penisa można używać do woli i nad nim całkowicie panować. I ma być wielki. Jeśli jest inaczej — okazuje się to nie tylko przykre dla mężczyzny, ale wręcz go deprecjonuje i jest powodem lęków, obaw, kompleksów czy zahamowań. Tymczasem prawda jest zupełnie inna — o czym później. Mit ten ma cały szereg błędnych odniesień. Na przykład: że akt seksualny powinien być wykazaniem dominacji, przewagi nad kobietą, tak więc prawdziwy mężczyzna musi ją pokonać. Dodatkowo tej bzdurze towarzyszy jeszcze bardziej bzdurne przekonanie, że w gruncie rzeczy kobiety to lubią — ale są same po trosze i temu winne. Już stosunkowo bardzo wcześnie nieopierzone nastolatki przechwalają się opowiadaniami o swoich sukcesach w tej dziedzinie, a wyobraźnia chłopców żeruje na takich historiach. Skutki takiej edukacji to otwarta droga do patologicznych form kontaktów seksualnych mężczyzn i kobiet — zamiast nastawienia na pieszczoty i czułość. Mit żelaznego penisa okazuje się także podstawowym źródłem impotencji, bowiem mężczyzna (jego układ rozrodczy) jest tak skonstruowany, że lęk, napięcie, zwątpienie oraz nadmierna koncentracja przeszkadzają w erekcji. Zaburzenia wzwodu zaś są źródłem frustracji, lęków czy cierpień. Sprzężenie zwrotne — im bardziej mężczyzna się boi, tym mocniej doprowadza go to do gniewu i przy sprzyjających warunkach doprowadza do niebezpiecznych zachowań seksualnych, w tym do gwałtów, które same w sobie jedynie w minimalnym stopniu zawierają akt seksualny.

Przyczyną problemów emocjonalnych mężczyzn zawsze są oni sami albo ich kobiety. Reakcje lub też oczekiwania kobiet wywołują u mężczyzn kompleksy, które powodują dalej najpierw problemy emocjonalne, a na dalszym planie seksualne. Jednocześnie jako objaw problemów emocjonalnych mężczyzny powstają zaburzenia potencji.

A mężczyzna ma ten dyskomfort, że wszystko widać i nie można niczego ukryć. Powodem pośrednim są wspomniane typowe, najczęściej powtarzające się stresujące zachowania kobiet. Partnerka przyjmuje rolę obserwatora i egzaminatora mężczyzny, który rzekomo powinien wykazać się swoimi doświadczeniami i umiejętnościami. Jeśli cokolwiek wyjdzie nie tak lub jeśli reakcja kobiety jest inna niż ta, której mężczyzna oczekiwał, pojawia się problem. W tym tradycyjnym modelu relacji seksualnych kobieta obciąża mężczyznę odpowiedzialnością za jakość ars amandi i własną satysfakcję. Często przyjmuje bierną postawę i oczekuje, że mężczyzna domyśli się, czego ona potrzebuje, bo przecież taka jego rola. Złożoność erotyzmu kobiecego to ogromne wyzwanie dla mężczyzny i bywa źródłem ogromnych frustracji i cierpień.

Po kilkunastu latach dynamicznego rozwoju ruchów feministycznych także mężczyźni zaczęli nieśmiało podejmować próby głębszego zrozumienia własnej natury, tożsamości i roli — w naturalnym odruchu obronnym. Rośnie liczba rożnego rodzaju działań związanych z poszukiwaniem męskiej tożsamości. Są to formy działań praktycznych z pogranicza autopsychoterapii, treningu — grupy męskiej samoświadomości, męskie koła, gdzie rozmawia się o swoim życiu. Pojawiła się tzw. literatura męska, która wcześniej była terminem nieznanym — w odróżnieniu od literatury kobiecej. Tak samo jak ruchy feministyczne zostały zdominowane przez kłopoty kobiet z równością praw, tak problemy mężczyzn — dotąd przemilczane i głęboko skrywane pod płaszczem męskiego świata — powoli dochodzą do głosu, z czego można się tylko cieszyć.

Ten czarny obraz mężczyzn, pełen mroczności i dramatów, choć jest smutny, niestety przy tym jest bardzo prawdziwy. W pułapki własnej męskości mężczyźni wpadają, a robią to dość często — przy tym najgorzej, że niestety dość rzadko są tego świadomi. Nie znaczy to jednak, że pułapki i manowce są męskim przeznaczeniem. Bycie mężczyzną nie oznacza przecież pozostawania w zaklętych kręgach schematów i stereotypów. Oznacza możliwość znalezienia dla siebie takich obszarów, w których można cieszyć się atrybutami męskości mogącymi być źródłem męskiej dumy. Świat ciągle ewoluuje. Cywilizacja nas zmienia, tak jak i świat wokół nas. Co było białe trzydzieści lat temu — nie musi być identyczne dzisiaj. Wizerunek twardego jak dębowe drewno mężczyzny, samotnego, ciężko pracującego fizycznie, cierpiącego w milczeniu, na którego nieustannie skarżą się kobiety, bo ucieka się do przemocy, obelg, przekleństw i zniewag, niegodnego zaufania, pożądliwego i popędliwego a w swoim wnętrzu martwego niczym pustynia — to ciemne strony stereotypu mężczyzny, który na szczęście odchodzi w zapomnienie i który powinniśmy pozostawić hollywoodzkim światom westernów, nie zaś rzeczywistości.

Mężczyźni są zupełnie inni niż kobiety. Są tak samo krzywdzeni przez współczesny porządek świata jak kobiety. A kobiety są tak samo złe jak mężczyźni — i tak samo dobre jak oni. Rzecz jasna różnice pomiędzy płciami są bezdyskusyjne i oczywiste. Trudno jednoznacznie określić, czy są one wynikiem mapy genetycznej, czy są to uwarunkowania społeczne, kulturowe czy jeszcze jakieś inne — ale wiadomo,  że kobiety generalnie są łagodne, a mężczyźnie agresywni, kobiety są uduchowione, a mężczyźni racjonalni, mężczyźni działają, by osiągnąć cel, efekt, a kobiety nastawione są na proces. Obie płcie są jednak dobre, a różnice pomiędzy nimi są niezbędne, by utrzymywać gatunek, bo uzupełniamy się wzajemnie. Wprawdzie w ostatnich latach cechy typowo kobiece zyskały na popularności i mówi się o nich jako o zaletach, a te przypisywane mężczyznom popadły w niełaskę i są postrzegane jako wady. Prawda jednak jest taka, że zarówno męski, jaki i żeński styl działania może być pozytywny i traktowany jako cnota czy zaleta — i odwrotnie, może być uznany za wadę, jeśli przybierze zbyt ekstremalną postać. Nie musisz stawać się bardziej męski czy bardziej kobiecy, by być lepszym człowiekiem.

Obie płcie noszą w sobie człowieczeństwo i doskonałość, jednak idealną harmonię w porządku świata mogą tworzyć tylko razem, nigdy w pojedynkę. Każdy z nas chyba oglądał „Seksmisję” Juliusza Machulskiego — i choć to komedia, zawiera jasny przekaz: świat może istnieć tylko dzięki obu płciom.

Aby być prawdziwym mężczyzną, możesz określić swoje miejsce na świecie — nie musisz się wstydzić swojej męskości. Wprost przeciwnie, rozważ swoje słabe i mocne strony, wyzwania i możliwości — i ciesz się tym, kim jesteś. To jest prawdziwe męstwo, to zdolność tworzenia nowych dóbr i wartości, to gotowość do odkrywania tajemnic świata, to zdolność do miłości, do dawania opieki. Mężczyzna może być sobą wobec kobiety, wobec innych mężczyzn, wobec świata, wobec samego siebie — pod warunkiem, że będzie rozumiał siebie i świat wokół. Oczywiście wiele z tego, co tu napisałam, to uogólnienia — służą one treści i są w moim odczuciu niezbędne.

Bądź zatem prawdziwym mężczyzną — choć wiesz już, że niełatwo nim być. Teza ta wywołuje uśmiech na twarzach kobiet, mężczyzn także… jednak kiedy pozostają oni sami ze sobą i przekroczyli już pewien próg szczerości — wywołuje zwykle również melancholijne potaknięcie głową. Jednak jesteś nim — i bądź z tego dumy.

Autorka: Malwina Gartner

Więcej znajdziesz w ebooku Malwiny Gartner pt. „Prawdziwy mężczyzna”…

<<<ZAPISZ SIĘ NA NEWSLETTER I ODBIERZ DARMOWE BONUSY>>>

Chmurka tagów

%d blogerów lubi to: