wejdź na www.metanoja.pl

Posts tagged ‘umiejętności’

Zaplanuj swoją przyszłość

  Nadszedł czas na sprawy techniczne. Teraz już wiemy, że jeśli wykonywane przez nas jakiekolwiek czynności nie przynoszą zamierzonego rezultatu, to rozpoczynamy działanie innym sposobem. Zazwyczaj jeśli robimy coś nowego, to trzeba temu czemuś zrobić miejsce, pozbywając się czegoś starego — dotyczy to również (albo przede wszystkim) nawyków. Należy

zastanowić się nad tym, co robimy, przeanalizować, co można zrobić lepiej, czego można nie robić, które rzeczy można zostawić, które zmienić, a z których zrezygnować. W obraniu nowego sposobu działania pomogą nam pytania:

 Które wykonywane przeze mnie czynności są najbardziej

wartościowe, jeśli chodzi o to, co robię?

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

Nowy sposób działania

 Czego mogę robić więcej już od zaraz?

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

 Które wykonywane przeze mnie czynności są najmniej wartościowe i mogę z nich zrezygnować lub ograniczyć ich wykonywanie?

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

 Co mogę zacząć robić inaczej?

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

 Co mogę zrobić jeszcze lepiej? I jak?

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

 Czy znam kogoś, kto może mi pomóc? Najlepiej kogoś, kto osiągnął sukces w tym, co i ja chcę zrobić. Jeśli nie, to jak dotrzeć do kogoś takiego?

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

Dobrze jest od razu zapisać odpowiedzi na te pytania — bezpośrednio w książce lub na osobnej kartce. To pomoże naszej podświadomości w ich zapamiętaniu.

Przejdźmy teraz do metod, których nauka i praktyczne stosowanie umożliwią to, że osiągniemy więcej, niż można przypuszczać.

Większość skutecznych metod wyznaczania celów opracowuje się na podstawie właściwej oceny sytuacji obecnej oraz jak najbardziej dokładnego obrazu sytuacji, w której chcemy się znaleźć. To tak jak z płynącym okrętem i kapitanem — okręt ma szansę dopłynąć do celu tylko wtedy, gdy kapitan wie, gdzie jest w danej chwili oraz dokąd chce dopłynąć. Określenie, w jakim miejscu się aktualnie znajdujemy, to określenie „startu”. Jeśli to zrobimy, to łatwiej nam będzie wyznaczyć „metę”, czyli nasze cele. To bardzo ważne, żeby sobie samemu uświadomić, w jakiej obecnie sytuacji się znajdujemy. Jest to niezbędne również do tego, żeby wiedzieć, w jakim kierunku powinny iść zmiany. Tu także przydadzą nam się kartka i coś do pisania (możesz także odpowiadać bezpośrednio w książce).

W życiu każdy z nas pełni określone role. Niektóre z nich to:

 dziecko, jeśli mamy rodziców;

 uczeń, jeśli się uczymy, studiujemy;

 partner, jeśli jesteśmy w związku;

 rodzic, jeśli mamy dzieci;

 pracownik, jeśli pracujemy (niezależnie, czy u kogoś,

czy u siebie);

 przyjaciel, jeśli mamy przyjaciół.

Twoje role:

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

Na tej zasadzie możemy wypisać wszystkie swoje życiowe role. Dostrzeżemy ich z pewnością więcej, a część może nas jeszcze (lub już) nie dotyczyć. Na to i na każde kolejne ćwiczenie trzeba poświęcić wystarczającą ilość czasu. Pamiętajmy, że lepszy rezultat osiągniemy, kiedy to będzie zrobione dobrze, a nie szybko.

Kolejnym krokiem jest określenie naszych obszarów życiowych, czyli tego, na co poświęcamy czas i o co dbamy. Wyznaczmy obszary, które odgrywają w naszym życiu ważne role, czyli gdzie w tym momencie jesteśmy. Mogą to być:

 praca,

 rodzina,

 zdrowie,

 hobby,

 finanse,

 znajomi,

 wygląd,

 nauka,

 rozwój,

 odpoczynek.

To oczywiście tylko przykłady. Każdy ma swoje obszary, w których na co dzień się porusza, dlatego dobrze jest zapisać wszystko, co tylko przyjdzie nam do głowy. Ważne jest, żeby określić je dokładnie i skupić się właśnie na nich.

Twoje obszary życiowe:

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

Określiliśmy to, kim jesteśmy oraz obszary, które odgrywają istotną rolę w naszym życiu. Mamy zatem „start”. Teraz pora na „metę”. Ten moment jest jednym  z najistotniejszych w całej książce, więc zachęcam do maksymalnego skupienia. Przygotujmy czystą kartkę i długopis. Usiądźmy najlepiej w miejscu, w którym zazwyczaj się odprężamy. Może to być fotel, kanapa, ławka w parku — bardzo ważne, żeby to było faktycznie miejsce, w którym dobrze się czujemy.

Zaryzykuję stwierdzenie, że każdy ma wyobraźnię.

Skoro tak, to czy jest ona ograniczona? Potrafimy podać jej granice? Wyłączamy w tej chwili wszystkie hamulce i puszczamy wodze fantazji.

Wyobraźmy sobie teraz sytuację, w której wygraliśmy ogromną sumę pieniędzy — tak ogromną, że choćbyśmy się mocno starali, to nie ma szans na wydanie jej do końca naszych dni (nawet w połowie). Jak wyglądałoby nasze życie? Załóżmy, że już mamy za sobą ten pierwszy moment amoku zakupowego, w którym kupujemy wszystko, czego nam brakowało, wszystko, o czym marzyliśmy. Możemy robić dokładnie to, co chcemy, z kim chcemy, gdzie chcemy i jak długo chcemy. Oswoiliśmy się już z myślą, że jesteśmy w posiadaniu nieograniczonej ilości pieniędzy — jak wygląda teraz nasze życie? Na co poświęcamy czas?

Zapisz to na kartce lub w książce w czasie teraźniejszym, tak jakby to już było osiągnięte, wczuj się w rolę i dokładnie zobacz oczyma wyobraźni, co robisz, kim jesteś. Pamiętaj jednocześnie o wszystkich ważnych aspektach Twojego życia. Mogą się również pojawić nowe role, których wcześniej nie określiłeś (na przykład jeśli w tej chwili nie jesteś rodzicem, a chcesz nim być w przyszłości, to możesz taką rolę sobie wyznaczyć).

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

Zdaję sobie sprawę, że przy wykonywaniu tego ćwiczenia po raz pierwszy, można poczuć się dziwnie.

Jest tak za każdym razem, kiedy robimy coś nowego.

Powtarzajmy zatem to ćwiczenie tak często, jak tylko mamy na to ochotę i czas. Może to być nawet w trakcie podróży autobusem, w czasie której i tak czas jest zazwyczaj niewykorzystany. To ćwiczenie pomaga pozbyć się myślenia tylko o pieniądzach. Oczywiście są one ważne i potrzebne, lecz czy są najważniejsze?

Dla ułatwienia możemy zadać sobie serię pytań, które pozwolą wydobyć z nas to, co uważamy za istotne.

Odpowiedzi zapisz w książce lub na osobnej kartce.

 Co najbardziej lubię robić?

……………………………………………………………………………..

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

……………………………………………………………………………..

 Robienie czego daje mi satysfakcję?

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

 Kim chcę być w życiu?

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

 Kim chciałem być, jak byłem mały?

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

 Co chcę w życiu robić?

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

 Co mnie interesuje?

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

 W czym jestem dobry?

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

 Co ludzie we mnie podziwiają?

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

 Za jakie czynności ludzie mnie cenią?

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

 W czym jestem niezastąpiony?

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

 Wśród jakich ludzi chcę przebywać?

……………………………………………………………………………..

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

……………………………………………………………………………..

 Jakie umiejętności już mam, a jakie są mi jeszcze potrzebne?

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

 Jaki jest jeszcze lepszy sposób na to, żeby to osiągnąć?

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

 Kto może mi w tym pomóc?

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

 Jakich informacji potrzebuję?

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

 Gdzie mogę je znaleźć?

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………..

To bardzo ważne ćwiczenie, pozwalające na określenie, co tak naprawdę uznajemy w życiu za priorytet oraz czego chcemy. Możemy dla ułatwienia zadać sobie kolejne pytania: kiedy już minie pierwszy dzień, na przykład poniedziałek, co będę robił w następny poniedziałek? Co zrobię za miesiąc? Za rok? Za 5 lat?

Za 10? Określamy tym samym, jak wygląda nasze idealne życie. Po tym ćwiczeniu uzyskamy wizję „mety”, czyli uświadomimy sobie swoje cele długoterminowe.

Bardzo możliwe, że nasze cele będą się zmieniały w miarę upływu czasu, ponieważ jak wiemy, wszystko ulega zmianie. Jako kapitan statku zwanego życiem, będziemy mogli zmieniać kurs w zależności od upodobań, potrzeb i okoliczności.

Skoncentrujmy się teraz na tym, co zapisaliśmy. Możliwe, że będzie trzeba w tym momencie przepisać te cele raz jeszcze, ponieważ warto je zapisać w pewien określony w dalszej części sposób. Celowo nie podałem wcześniej tej informacji — żeby nie ograniczać wyobraźni. To, co napisałeś, wypłynęło z głębi Ciebie. To Twoje uczucia i Twoje słowa. Ważne jest jednak, żeby teraz zastosować podane niżej reguły i przepisać raz jeszcze wyznaczone cele.

ODBIERZ PREZENTY>>>

Jak być wielkim, czyli Lincoln mógł, więc i Ty możesz!

 Źródło Siły

Ludzki mózg, ciało, umysł, umiejętności i uzdolnienia to tylko instrumenty, dzięki którym człowiek objawia swoją wspaniałość. Same w sobie nie czynią go Wielkim. Człowiek może mieć duży mózg oraz słuszny rozum, silne umiejętności i wspaniałe uzdolnienia, nie jest jednak wybitny, jeśli nie będzie czynił z nich użytku we wspaniały sposób. Cecha, która pozwala człowiekowi używać jego atrybutów wybitnie, czyni go wspaniałym, a nazywamy ją mądrością.

Mądrość jest konieczną podstawą dla geniuszu.

Pozwala ona wybierać właściwy cel, do którego chcemy dążyć, oraz najlepsze sposoby, aby go osiągnąć. Pozwala zdecydować, co jest właściwe. Człowiek, który jest wystarczająco mądry, by wiedzieć, co jest właściwe; który jest na tyle dobry, by chcieć robić tylko to, co jest właściwe; który ma wystarczające możliwości i siłę, by robić właśnie takie rzeczy, jest prawdziwie Wielki. Natychmiast zostanie uznany za uosobienie siły w swojej społeczności, a ludzie z przyjemnością oddadzą mu cześć.

Mądrość jest uzależniona od wiedzy. Tam, gdzie panuje kompletna niewiedza, nie może być mowy o mądrości; nie ma świadomości tego, co jest właściwe. Ludzkie poznanie jest względnie ograniczone, tak samo niewielka jest jego mądrość, dopóki nie połączy on swojego umysłu z mądrością o wiele większą niż jego własna, by czerpać z niej i inspirować się nią, tak by jego umysł zaprzeczył własnym ograniczeniom. Jest w stanie to zrobić, tak jak zrobili to wybitni ludzie.

Ludzka wiedza jest ograniczona i niepewna, dlatego człowiek nie może posiadać mądrości.

Jedynie Bóg zna całą prawdę, dlatego tylko On posiada prawdziwą mądrość i zawsze wie, co jest właściwe w każdej sytuacji. Człowiek może otrzymać mądrość od Boga. Przejdę do ukazania tego na przykładzie:

Abraham Lincoln miał ograniczone wykształcenie, posiadał jednak umiejętność poznawania prawdy. Na przykładzie Lincolna jasno widać, że być mądrym oznacza zawsze wiedzieć, co jest właściwe w każdych okolicznościach, pragnąć robić tylko to, co jest właściwe, ale również mieć wystarczające zdolności i możliwości, by móc robić właśnie to, co jest adekwatne. W czasach agitacji abolicyjnej, w czasach kompromisu, kiedy nikt inny nie był pewny, co jest właściwe lub co należy robić, Lincoln nigdy nie miał wątpliwości.

Potrafił przejrzeć powierzchowne argumenty zwolenników niewolnictwa, jak również dostrzec, jak niepraktyczne i fanatyczne były postulaty abolicjonistów1; umiał określić właściwe cele, do których trzeba dążyć, oraz najlepsze sposoby, aby je osiągnąć. Ludzie wybrali go na prezydenta, ponieważ widzieli, że dążył on do prawdy i wiedział, co należy robić. Każdy człowiek, który ma zdolność poznawania prawdy; który pokazał, że wie, co należy czynić, i któremu można zaufać; o którym wiemy, że zawsze będzie robił to, co trzeba, będzie cieszył się szacunkiem i uznaniem. Cały świat oczekuje takich ludzi.

Wkrótce po tym, jak Lincoln został prezydentem, w jego otoczeniu znalazła się cała masa tak zwanych kompetentnych doradców, którzy zupełnie nie potrafili się ze sobą zgodzić. Czasami oni wszyscy byli przeciwni jego propozycjom, czasami wszystkie północne stany nie zgadzały się z jego zdaniem. On jednak potrafił rozpoznać prawdę, 1 Abolicjonista — w XVIII–XIX wieku zwolennik lub uczestnik ruchu na rzecz zniesienia niewolnictwa.

Kiedy innych zwiodły pozory; on nie mylił się wcale lub bardzo rzadko.

Był jednocześnie najbardziej utalentowanym politykiem i najlepszym żołnierzem swoich czasów. Skąd ten stosunkowo mało wykształcony człowiek czerpał swoją mądrość? Nie zawdzięczał jej ani określonemu kształtowi kości czaszki, ani delikatnej strukturze mózgu.

Nie była to zasługa żadnej cechy fizycznej. Nie była to nawet cecha umysłu wywołana ponadprzeciętnymi umiejętnościami rozumowania.

Znajomość prawdy rzadko osiągana jest poprzez wnioskowanie.

Swoją mądrość zawdzięczał on duchowej intuicji. Rozpoznawał prawdę, ale kiedy i w jakich okolicznościach przyszło to olśnienie?

Podobne zjawisko obserwujemy u Waszyngtona, którego wiara i odwaga, dzięki jego poznaniu prawdy, zdołały utrzymać kolonie podczas długich i pozornie beznadziejnych zmagań rewolucji. Podobne zjawiska dostrzegamy również w fenomenalnym geniuszu Napoleona, który zawsze wiedział, jaką strategię wojskową wybrać.

Widzimy, że wielkość Napoleona brała się z natury, a nie z niego samego; widzimy, że za Waszyngtonem i Lincolnem stoi coś potężniejszego niż każdy z nich. Takie same obserwacje nasuwają się w przypadku wszystkich wielkich ludzi. Poznają oni prawdę, ale prawda nie może zostać poznana dopóki nie zaistnieje, a nie może zaistnieć, jeśli nie ma umysłu, który mógłby ją poznać. Prawda nie może istnieć niezależnie od umysłu. Waszyngton i Lincoln byli w kontakcie z umysłem, który posiada wszelką wiedzę i zawiera całą prawdę. Tak samo jak wszyscy, którzy przejawiają mądrość.

Zdobywamy mądrość, czytając myśli Boga.

 chcesz zacząć realizować swoje największe marzenia i się ich nie bać?

chcesz być WIELKI?

chcesz zdobyć całkowitą władzę nad swoim życiem?

chcesz dowiedzieć się, ile tak naprawdę jesteś wart?

Przeczytaj „Jak być wielkim?”>>>

 

 

 

<<<ZAPISZ SIĘ NA NEWSLETTER I ODBIERZ DARMOWE BONUSY>>>

 

Samokształcenie

Jadwiga Płocka:

DLACZEGO CZŁOWIEK DOROSŁY POWINIEN SIE UCZYĆ?

Wiedza i umiejętności są wartościami intelektualnymi, których trwałość i stosowalność wymaga ciągłego aktualizowania, ciągłego kształcenia się, które w istocie jest rozwijaniem własnych kompetencji.

Klasyczny model edukacji społeczeństwa i jego elementy – model kształcenia przez całe życie przedstawia schemat poniżej.

Jak widzisz, samokształcenie przewija się przez całe nasze życie od przedszkola po schyłek życia. Przyjmuje jedynie inne cele, formy i zadania.

Wdrażanie do samokształcenia – czyli mobilizowanie do własnych poszukiwań rozwiązania różnych zadań – zaczyna się już w przedszkolu. Dzieci bowiem od zarania chcą same dochodzić do tychże rozwiązań. Uczą się bardzo szybko i warto rozwijać w nich tę cechę w dalszych latach, czyli gdy chodzą do szkoły podstawowej i gimnazjum. Warto podtrzymywać w nich iskrę poszukiwacza informacji – to się im przyda w szkole ponadgimnazjalnej i dalej, kiedy będą już podejmować samodzielnie proces samokształcenia i doskonalić go, kształcąc się aż do starości.

W cyklu wdrażania do samokształcenia szczególną rolę przypisuje się edukacji wirtualnej, wykorzystaniu nowoczesnych narzędzi multimedialnych w dydaktyce, aby przygotować człowieka do procesu kształcenia przez całe życie.

Podejmowanie procesu samokształcenia w kolejnych latach naszego życia wynika przede wszystkim z naszych potrzeb i aspiracji, które są czynnikiem motywującym do działania. Podejmujemy go samodzielnie (incydentalnie) lub pod kierunkiem nauczyciela proponującego nam źródła informacji i drogi poszukiwań (samokształcenie kierowane).

Nabieramy doświadczenia w procesie samokształcenia, które w dalszych naszych działaniach edukacyjnych wykorzystamy w celu zdobycia wyższego poziomu kwalifikacji i umiejętności.

Edukacja to wyścig między cywilizacją a katastrofą

H.G. Wells

Takie motto przyjęła Strategia Rozwoju Kształcenia Ustawicznego do Roku 2010 opracowana przez Ministerstwo Edukacji Narodowej i Sportu nie bez przyczyny, ponieważ żyjemy w „globalnej wiosce”, uczestniczymy w realiach globalnej gospodarki, a zatem należy stawiać w programach rządowych na budowanie społeczeństwa opartego na wiedzy.

Sytuacja na rynku pracy

Jeśli obserwujesz to, co się dzieje wokół nas, na pewno zauważasz, że sytuacja na rynku pracy z roku na rok ulega zmianom i jest zdeterminowana zjawiskami związanymi z podażą i popytem na pracę. Najbardziej zagrożone bezrobociem są osoby gorzej wykształcone. Dane statystyczne dowodzą, że wykształcenie może chronić przed wykluczeniem z rynku pracy, ponadto pozwala dostosować się do ciągłych zmian na tym rynku.

Moje własne obserwacje i rozmowy z ludźmi dorosłymi podejmującymi kształcenie w różnych formach dowodzą, że dzięki niemu są oni bardziej otwarci na aktywne uczestniczenie w społeczeństwie, nie mówiąc już o tym, że spełniają się osobiście, są bardziej kreatywni, innowacyjni, lepiej rozumieją ważność właściwej organizacji pracy i łatwiej uzyskują zatrudnienie, a co za tym idzie – są konkurencyjni.

Na pewno słyszałeś o tym, że zdążamy do budowania społeczeństwa informacyjnego. Tak, zdążamy – i w związku z tym samokształcenie pozwoli na doskonalenie umiejętności profesjonalnych. Także dlatego, że szybki postęp w dziedzinie technologii, informacji i komunikacji ma istotny wpływ na wszystkie dziedziny indywidualnych i zbiorowych działań człowieka w skali branżowej, regionalnej, narodowej i międzynarodowej. A zatem uczenie się permanentne – przez całe życie – staje się wyzwaniem współczesnego człowieka.

Powiem więcej. Gdybym po uzyskaniu dyplomu, dawno temu, zakończyła proces uczenia się, moje zajęcia ze słuchaczami opierałyby się na historii technologii i w pewnym momencie usłyszałabym śmiech na sali, że bzdury opowiadam. Mówiłam sobie:

zmienia się rzeczywistość i ja muszę zdążyć za tymi zmianami, i to na mnie spoczywa główna odpowiedzialność za podejmowanie osobistego wysiłku edukacyjnego. Nie myśl, że zawsze miałam ochotę na poszukiwanie nowości, miałam momenty zniechęcenia – to normalne, ale w końcu zbierałam się w sobie – nad lenistwem brało przewagę poczucie odpowiedzialności za słuchaczy, którym winna jestem podawanie rzeczywistych, a nie historycznych wiadomości. Poza tym ambicja – chcę przecież być lepsza, chcę wiedzieć więcej, więcej przekazać innym. W jaki sposób miałabym przekazać iskrę wyzwalającą potrzebę kształcenia u swoich słuchaczy, gdybym sama się poddawała zniechęceniu i utknęłabym w „historii”?

Przystosowanie

Przystosuj się – wciąż się ucz, bowiem we współczesnym świecie, opartym na mechanizmach wolnego rynku, praca jest jedną z podstawowych dziedzin aktywności człowieka. Jeśli chcesz zdążyć za nieustannie zmieniającą się rzeczywistością ekonomiczną, naukową, technologiczną lub kulturową, musisz uczyć się całe życie. To także jest sposób na przeciwdziałanie wykluczeniu społecznemu, na większy i bardziej efektywny udział w życiu społecznym i politycznym kraju.

I Ty powinieneś pomyśleć o sobie. Przecież chcesz być lepszym od innych, chcesz wiedzieć, co się wokół Ciebie dzieje, i rozumieć otaczający Cię świat. Jeśli będziesz się ociągał, inni Cię wyprzedzą.

W wielu programach nadawanych w TV i radio słyszysz wielokrotnie powiedzenie, że należy sprawy wziąć w swoje ręce, wielu Twoich rówieśników to właśnie czyni. Kończy różnorodne szkolenia, kursy, zmienia lub uzupełnia kwalifikacje. Zmienia swoje życie na bardziej ciekawe, kreuje swoją przyszłość już dziś.

Co zrobiłeś dla siebie?

A Ty? Cóż dotąd zrobiłeś dla siebie? Jakie kroki podjąłeś, aby być bardziej zadowolonym z siebie i swojego życia?

Patrząc na swoich znajomych, mówisz – powiodło im się w życiu, a mnie zawsze było pod górkę. Oni mieli w domu lepsze warunki niż ja, mogli się kształcić, ja musiałem iść do pracy. Teraz już nie czas na naukę, jestem za stary, aby iść do szkoły. Moje koleżanki i koledzy, z którymi kiedyś chodziłem do szkoły, osiągnęli w życiu więcej niż ja.

Mają lepiej płatną pracę, zajmują wyższe stanowiska niż ja, a wcale nie byli w szkole zdolniejsi ode mnie. Jeżdżą z dziećmi na wakacje, może posiadają działkę rekreacyjną nad jeziorem, a ja podczas urlopu zamiast odpoczywać – poszukuję dodatkowych zajęć.

Być może formułujesz takie i inne negatywne myśli. Nie trać czasu i zmień wydźwięk negatywny tych słów na pozytywny.

Spróbuj, zobacz, jak to zabrzmi: nie jestem gorszy od innych, jestem szczęśliwy, bo mam pracę, chociaż czasami nie do końca jestem z niej zadowolony, ale przecież dzisiaj, w dobie wolnego rynku, mam wiele możliwości, aby ją zmienić.

Przede mną jeszcze dużo lat pracy, zanim przejdę na emeryturę, jeszcze zdążę zmienić chmurną czasem codzienność na bardziej słoneczną. Wcale nie jestem za stary na naukę, skoro ludzie będący na emeryturze także chcą się uczyć w Uniwersytetach Trzeciego Wieku. A koledzy? Kończyli studia, kursy – a ja o tym dotąd nie myślałem.

Dość. Teraz zacznę myśleć inaczej!

Mam rodzinę, mam dla kogo żyć i tworzyć lepszy dzień. Odważę się i podyskutuję z rodziną o moich planach, na pewno mi pomogą je zrealizować, jeśli pokażę im korzyści, które zyskamy wszyscy.

Podniosę poziom swoich kwalifikacji, będę miał wyższe wykształcenie, awansuję w pracy lub ją zmienię na bardziej dla mnie korzystną, a może uda mi się spełnić skryte marzenia o podróżach.

Pierwszy krok do sukcesu

Mam do dyspozycji wiele możliwości kształcenia – trzeba tylko korzystać z ofert. Muszę zmobilizować się i poświęcić trochę czasu na poszukiwania oferty dla mnie najlepszej. Przecież nowe technologie pozwalają mi się uczyć w każdym momencie życia, korzystać ze źródeł informacji w dowolnym miejscu.

W ten sposób formułowane myśli wyzwolą w Tobie siłę motywacji do podjęcia samokształcenia, podniosą poziom samooceny. To pierwszy krok do sukcesu. Teraz tylko musisz wytrwać. Przytoczyliśmy wcześniej takie pojęcie jak samodyscyplina – skorzystaj!

Ten fakt podkreśla też przyjęta w 2000 r. przez Radę Europejską tzw. Strategia Lizbońska, kiedy to stwierdzono, że Unia Europejska stanęła w obliczu zmian, które są wynikiem globalizacji i rozwoju gospodarki, opartych na wiedzy. Komisja Wspólnot Europejskich przyjęła w 2000 r. memorandum, w którym czytamy:

„W społeczeństwie opartym na wiedzy wiele zależy od samych ludzi. Najbardziej liczy się zdolność człowieka do efektywnego i rozsądnego wytwarzania oraz korzystania z wiedzy w obliczu ciągłych zmian. Aby w pełni rozwinąć umiejętność, ludzie powinni chcieć i być w stanie wziąć swoje życie we własne ręce – krótko mówiąc, stać się aktywnymi obywatelami. Edukacja i szkolenie trwające przez całe życie to najlepszy sposób, by sprostać wyzwaniom przynoszonym przez zmiany”.1

Bywa, że jesteś zaskoczony tempem postępu w dziedzinie środków komunikowania się, technologiach gromadzenia, przetwarzania i dostarczania informacji. Jesteś nieprzygotowany do odbioru tak wielu informacji i nie wiesz, jak z nich skorzystać. Nie wiesz, jak wykorzystać te nowe możliwości w procesie własnego rozwoju.

Czujesz się zagubiony, niepewny.

Nie przejmuj się. Miałam niekiedy te same odczucia.

Znalazłam jednak na to sposób. Samokształcenie.

Korzystam nie tylko z dostępnej literatury, czasopism, ale również z kopalni wiedzy, jaką jest Internet. Ponadto korzystam z kursów oferowanych przez różne portale edukacyjne.

Nie zdarzyło mi się, abym nie znalazła rozwiązań problemów aktualnie mnie nurtujących.

Spróbuj i Ty, na pewno Ci się uda. To nie jest wcale takie trudne, wymaga jedynie Twojej decyzji i wypracowanej organizacji dnia, o czym się przekonasz, czytając dalsze rozdziały.

A teraz kolej na zadanie sobie pytania:

Jakim powinienem być człowiekiem, aby znaleźć swoje miejsce na rynku pracy w warunkach gospodarki rynkowej, konkurencyjności i zmieniających się realiów gospodarczych?

Podpowiem Ci. Człowiekiem kreatywnym, mobilnym oraz zdolnym do szybkiej adaptacji, przygotowanym do ciągłego uczenia się i doskonalenia bez względu na wiek.

Jak to zrealizować?

Zdobyć wykształcenie zgodnie ze swoimi zainteresowaniami.

Zdobywać nowe kwalifikacje lub pogłębiać posiadane, jeśli jesteś już na rynku pracy.

Skorzystaj z ofert uczelni proponujących kursy, studia wyższe, studia podyplomowe, z ofert edukacyjnych centrów kształcenia

ustawicznego, ze specjalistycznych kursów.

Warto, abyś wiedział, że w kolejnej strategii rozwoju edukacji na lata 2007-2013, przyjętej w 2005 r., znajdziesz informacje o budowie systemu uznawania kwalifikacji zawodowych przez wydawanie certyfikatów, które będą akceptowane przez pracodawców.

Czynnik sprzyjające rozwojowi człowieka

Podsumujmy więc:

Czynnikami sprzyjającymi rozwojowi człowieka dorosłego są:

● niezależność;

● wysokie poczucie kontroli wewnętrznej, zapewniające lepsze

uczenie się na własnych doświadczeniach;

● zainteresowanie sprawami ludzi i świata;

● inteligencja;

● dobra, wyćwiczona pamięć;

● zdolności specjalne;

● otwartość na nową wiedzę;

● brak dogmatyzmu, elastyczność;

● zdolności autorefleksji.

Wymienione czynniki w mniejszym lub większym stopniu  charakteryzują każdego z nas. Nad niektórymi trzeba popracować, aby je udoskonalić, inne tego nie wymagają. Przemyśl, które z wymienionych cech dorosłego człowieka w Twoim przypadku nie wymagają doskonalenia, a nad którymi musisz się nieco skupić.

Kształcenie w życiu dorosłym wymaga pełnej znajomości siebie.

Swoich mocnych i słabych stron. Poznaj zatem siebie, aby decyzja edukacyjna była w pełni świadoma – to ważne!

Jesteś człowiekiem dorosłym, ukończyłeś szkołę średnią lub uczelnię wyższą, jesteś posiadaczem dyplomu. Jednakże żaden dyplom nie powinien oznaczać, że proces uczenia się został zakończony, gdyż proces ten w gwałtownie zmieniającej się rzeczywistości nie ma końca, a wręcz przeciwnie – w miarę odpowiedzialności i rozszerzenia profesjonalnego zakresu działań plan uczenia rozszerza się, a czas jednocześnie staje się coraz bardziej cenny.

Edukacja przez całe życie jest koniecznością, jest wyzwaniem stojącym przed współczesnym człowiekiem, funkcjonującym w dzisiejszym świecie.

Uczmy się zatem przez całe życie, aby wzmocnić poczucie odpowiedzialności społecznej, które pozwoli nam lepiej rozumieć rzeczywistość, pogłębi poczucie godności i pełni istnienia. Osiągając kolejne sukcesy, podnosisz poziom samooceny, jesteś z siebie zadowolony. Czyż nie warto poświęcić odrobinę trudu i czasu po to, aby poczuć się docenianym, lepszym, szczęśliwszym?

Dlatego warto kształcić się: ten, kto tego nie czyni – ten się cofa.

Nie stój zatem w miejscu – idź do przodu! Warto!

Stawiaj sobie cele ważne dla Ciebie i Twoich bliskich i realizuj je, korzystając z tworzonych współcześnie możliwości dla tych, którzy chcą. Stawiaj sobie poprzeczkę coraz wyżej, rozwijaj aspiracje życiowe.

Motywacja niech będzie wyrażana słowem „chcę”, bo będę więcej wiedzieć, będę więcej rozumieć, będę wzorem dla moich dzieci, aby i one miały wyższe aspiracje edukacyjne, i „muszę” wytrwać, gdyż wtedy osiągnę to, do czego zmierzam, uzyskam awans, zmienię pracę, będę miał lepsze zarobki, spełnię marzenia itp.

Mam nadzieję, że przekonałam Cię, iż warto podjąć trud uczenia się.

Jeżeli jednak nie przekonałam Cię do końca, jeśli jeszcze masz opory, aby przyznać mi rację, nie odkładaj książki, przeczytaj kolejne rozdziały. Zamiast słów przekonywania, znajdziesz w nich konkretne informacje i przykłady, gdzie szukać ofert edukacyjnych, a przede wszystkim – jak się uczyć, aby się nauczyć.

Więcej znajdziesz w: Jadwiga Płocka „Sekrety samokształcenia”>>>

 

 

<<<ZAPISZ SIĘ NA NEWSLETTER I ODBIERZ DARMOWE BONUSY>>>

 

ROZWÓJ PSYCHORUCHOWY PRZEDSZKOLAKA

Dziecko w wieku od 3 do 5 lat szybko uczy się i doskonali zdobyte dotychczas umiejętności. W tym przedziale wiekowym kształtuje się jego charakter i zainteresowania, jest ono także bardzo samodzielne. Jego głównym zajęciem jest jednak nadal zabawa.

Między 3. i 6. rokiem życia zadziwia dorosłych dociekliwością i ciekawością świata.

Dziecko czteroletnie

Wzrost Waga Zęby

Chłopcy

101 cm (93-109 cm) 15 kg (12-19 kg) Dziecko ma już 20 zębów

Dziewczynki

99 cm (92-107 cm) 14 kg (11-17 kg) mlecznych.

Sprawność fizyczna

Uwielbia się wspinać, łapie i odrzuca piłkę, pokonuje przeszkody na wysokości swoich nóg. Uczy się jeździć na rowerze bez dodatkowych kółek, potrafi także skakać na złączonych nogach, można uczyć go pływać.

Jest bardzo sprawny manualnie — buduje skomplikowane konstrukcje, rysuje flamastrami, maluje. Najpierw zaczyna się samodzielnie rozbierać, a potem ubierać.

Miedzy 4. i 5. rokiem życia nauczy się sprawnie chodzić po schodach bez trzymania się poręczy i przeskakiwać przeszkody. Można nauczyć go jazdy na wrotkach, łyżwach i nartach.

Umiejętności

Bez przerwy zadaje pytania. Potrafi już dyskutować i wymieniać poglądy. Lubi oglądać książeczki z obrazkami i słuchać bajek, bo świat jego wyobraźni jest bardzo bogaty. Wierzy w „zaczarowane” historie i chętnie bawi się w „udawanie”. Przyjemność sprawiają mu gry zespołowe, potrafi już czekać na swoją kolejkę.

Nawiązuje pierwsze przyjaźnie.

Samodzielnie je to samo, co reszta rodziny. Nie budzi się już w nocy, przesypia 10-12 godzin. Niektóre dzieci nie potrzebują już drzemki w ciągu dnia, inne zaś chętnie zasypiają na około 2 godziny.

ROZWÓJ PSYCHORUCHOWY PRZEDSZKOLAKA

Rozwój fizyczny

Okres przedszkolny bywa nazywany „złotym okresem” w rozwoju sprawności ruchowej. Bieg i chód stają się dla dziecka

dwoma różnymi sposobami poruszania się. Uczy się ono także łączenia pewnych ruchów. Np. cztero-, pięciolatek potrafi w biegu kopnąć piłkę, a pięciolatek potrafi łączyć bieg ze skokami. Chwyt i rzut piłki wymaga precyzyjnej koordynacji wzrokowo-ruchowej i umiejętność tę osiągnie dopiero sześciolatek. Z wiekiem dziecka zmienia się także ulubiona forma jego aktywności, co ma związek z rozwojem pewnych grup mięśni i układu nerwowego. Pięcio-, sześciolatki uwielbiają więc np. skakać na jednej nodze i cwałować do przodu, a sześciolatki cwałują w bok i lubią się obracać podczas podskoków.

Przedszkolaki przyswajają sobie także dość złożone umiejętności. Chętnie np. pomagają w nakrywaniu do stołu, robią porządki w swoim pokoju, uczą się umiejętności praktycznych — szycia, a nawet przybijania gwoździ. Jednak czynności wymagające szczególnej precyzji małych raczek są dla dziecka w tym wieku za trudne. Szybciej nauczy się ono jeździć na wrotkach niż wiązać sznurowadła.

—————————————————

Więcej o rozwoju Twojego dziecka znajdziesz w książce Izabeli Pufal „Spróbuj mnie zrozumieć”>>>

—————————————————

Wzrost Waga Zęby

Chłopcy

110 cm (102-120 cm) 18 kg (14-23 cm) Około 6. roku życia pierwsze zęby

Dziewczynki

109 cm (100-121 cm) 17 kg (13-21 cm) mleczne (siekacze) zaczynają wypadać.

Sprawność fizyczna

Dziecko w tym wieku potrafi już skakać na jednej nodze i chodzić po linii zaznaczonej na podłodze. To wulkan energii — jeździ na dwukołowym rowerze, gra w piłkę, biega. Potrzebuje tylko niewielkiej pomocy podczas ubierania i rozbierania. Jego paluszki są na tyle sprawne, by kreślić kółka, pętle i inne precyzyjne kształty. Poznaje pierwsze litery. Potrafi opanować ćwiczenia wymagające poczucia rytmu.

Umiejętności

Jeszcze nie zawsze dostrzega różnice miedzy wytworem wyobraźni a rzeczywistością, między znaczeniem słów „moje” i „twoje”, dlatego nie można posądzać go o kłamstwa i kradzież. Potrafi już ułożyć puzzle składające się z 50 elementów i współdziałać z rówieśnikami.

Nieobce są mu takie ramy czasowe i terminy jak „ranek”, „wieczór”, „jutro”. Orientuje się także w przestrzeni i wie, co to znaczy „z przodu”, „z tyłu”, „pod” i „nad”, „lewy” i „prawy”.

Samodzielnie je, posługując się sztućcami. Śpi około 10 godzin w nocy i z reguły nie śpi w ciągu dnia.

Dziecko pięcioletnie

Słownik przedszkolaka

W wypowiedziach czterolatka pojawia się wiele nowych słów, a zdania, które buduje, zawierają już 5 i więcej wyrazów oraz są prawidłowe pod względem konstrukcji. Lepiej opanował składnię, porzuca więc styl telegraficzny, jakim posługiwał się do tej pory — używa zdań złożonych przyczynowo-skutkowych, np. „Mama się cieszy, bo byłem grzeczny.” Robi oczywiście błędy gramatyczne, ale coraz poprawniej odmienia czasowniki, używa przyimków i przysłówków („w”, „pod”, „dziś”, „jutro”). Nadal jednak zdarza mu się zniekształcać słowa.

Wypowiada on średnio 15 tys. słów dziennie! Z każdym rokiem posługuje się bardziej skomplikowanym słownikiem. I tak: trzylatek jest zdolny odróżnić 4 zasadnicze barwy, a pięcioletnie dziecko nie tylko je odróżnia, ale i nazywa.

Mowę dziecka ze względu na jej treść można podzielić na egocentryczną i uspołecznioną. Początkowo nie dąży ono do nawiązania dialogu — to raczej monolog polegający na mówieniu dla własnej przyjemności, bez brania pod uwagę czyjegoś zdania. Dopiero z czasem, gdy nauczy się ono budować dłuższe wypowiedzi, zacznie zadawać pytania i interesować się cudzymi opiniami.

Będzie także zdawać sobie sprawę, które tematy są atrakcyjne dla rówieśników i te właśnie będzie poruszać, by zdobyć ich akceptację.

W przedszkolu bardziej niż kiedykolwiek czuje potrzebę rozmowy, zrozumienia przez innych tego, co się do niego mówi. To pobudza dziecko do doskonalenia sposobu wyrażania się i zwiększania zasobu słownika.

Pamiętaj

• Dla przedszkolaka męcząca bywa monotonia ruchu. Wiele z nich nie lubi więc długich spacerów, choć na bieganiu po podwórku może spędzić cały dzień.

• Krótko koncentruje się na jednej czynności, często zmienia obiekt zainteresowania, rodzaj zabawy.

• Cieszy się z nowo poznanych ruchów, dlatego wielokrotnie je powtarza.

• Kilkuletnie dziewczynki i chłopcy mają różne zainteresowania ruchowe. Nie ma to nic wspólnego z różnicami w ich rozwoju biologicznym — powodem są raczej wpływy kulturowe i społeczne, np. inny rodzaj zabaw dla maluchów płci żeńskiej i męskiej.

Rozwój społeczny

Dzieci w wieku od 3 do 5 lat bawią się w sposób przemyślany, ich zabawy są doskonale zorganizowane. Maluchy wykorzystują przedmioty, które można znaleźć w każdym domu. W ten sposób nieświadomie przygotowują się do życia w prawdziwym świecie.

Lubią jeszcze bawić się same, ale już odczuwają potrzebę kontaktu z rówieśnikami i dorosłymi spoza rodziny. To wstęp do nauki życia w społeczeństwie — współżycia z rówieśnikami, panowania nad emocjami i zdawania sobie sprawy z konsekwencji swoich czynów. Psychologowie twierdzą, że postawy społeczne człowieka ustalone w tym czasie zasadniczo już się nie zmienią.

Zainteresowanie własnym wyglądem

Ponieważ przedszkolak potrafi już ubrać się samodzielnie, próbuje sam komponować swój strój (wie, gdzie w szafie leżą poszczególne rzeczy, niektóre mu się podobają, inne nie, wie też, które są nowe i te najbardziej lubi). Nie zawsze podoba mu się zestaw ubrań przygotowany przez mamę lub tatę, ma bowiem swoje ulubione kolory (z reguły są to barwy jasne i jaskrawe). Niebagatelne znaczenie mają dla niego ozdoby ubrań (większe nawet niż ich fason). Dziewczynki uwielbiają kokardy, wstążki, ozdobne guziki, bo jest to dla nich (choć nie zdają sobie z tego sprawy) symbol dorosłości. Maluchy mają także swoje preferencje, jeśli chodzi o tkaniny, z których uszyte są ubranka. Uwielbiają, gdy są one miłe w dotyku (aksamit, welur, miękkie wełny).

Pamiętaj

Czterolatek zna już nazwy podstawowych kolorów, cztero i pięciolatek liczy trzy przedmioty i nazywa monety w zależności od ich kształtu i koloru. Z kolei sześciolatek zna liczebniki („dwa”, „pięć”, „dziesięć”) i umie odliczyć wskazaną liczbę klocków.

Wychowanie dzieci nie musi być trudne>>>

 

 

 

<<<ZAPISZ SIĘ NA NEWSLETTER I ODBIERZ DARMOWE BONUSY>>>

 

Chmurka tagów

%d blogerów lubi to: