wejdź na www.metanoja.pl

Posts tagged ‘myślenie’

Dwie półkule mózgowe, czyli dwa w jednym

 

Jak wspomniałem powyżej, głównym podziałem naszego mózgu jest podział na lewą i prawą półkulę. Te dwa mózgi nie są od siebie całkowicie oddzielone. Łączy je kłębek włókien nerwowych, tak zwane spoidło wielkie (corpus  callosum), dzięki któremu obie półkule mogą przekazywać sobie informacje. Informacje przetwarzane przez lewą półkulę są logiczne, werbalne i analityczne, podczas gdy te przez prawą — emocjonalne, niewerbalne, kreatywne. Prawa półkula jest odpowiedzialna za podejmowanie decyzji, które mogą się wydawać nielogiczne, ale które, co ciekawe, są zazwyczaj trafne. To ona jest zaangażowana w większość wizualnych czynności. Niesamowicie ważna jest dobra komunikacja pomiędzy tymi dwiema półkulami, ponieważ dopiero wtedy możemy otrzymać pełny obraz otaczającej nas rzeczywistości.

Zostało wykazane, że kobiety  mają większe spoidło wielkie, lepiej odczytują zatem mowę ciała i są bardziej empatyczne. Niektórzy naukowcy sugerują nawet, że właśnie ta lepsza komunikacja dwóch półkul u kobiet jest odpowiedzialna za tak zwaną kobiecą intuicję — potrafią one trafniej odczytywać informacje dotyczące czyjegoś zachowania i przetworzyć je w lewej półkuli, aby wyczuć czyjeś złe intencje.

Gdy poszliśmy do szkoły, nasz naturalny system pracy na obu półkulach został przerwany. System edukacji kładzie duży nacisk na wykorzystanie lewej półkuli. Do tego dzieci są często krytykowane przez rodziców i nauczycieli za bujanie w obłokach.

Nasze społeczeństwo stało się więc w dużej mierze ukierunkowane na wykorzystanie funkcji lewej półkuli mózgowej.

Nie jest to oczywiście ani złe, ani dobre. Obie półkule są równie ważne. To, co należy poprawić, to przede wszystkim komunikację pomiędzy nimi, bo to dzięki temu nasz potencjał może być w pełni wykorzystany.

Zresztą sam w trakcie czytania tej książki zauważysz, w jak dużej mierze lewa półkula zawładnęła życiem codziennym, zarówno twoim, jak i naszego całego społeczeństwa. Jest to z pewnością w pewnym stopniu związane z historią. Niegdyś ludzie w wioskach pracowali od świtu do nocy, koncentrowali się na zapewnieniu bytu sobie i rodzinie, nie mając czasu na zwyczajne marzenia. Ci, którzy częściej używali funkcji swojej prawej półkuli, byli uważani za dziwaków śniących na jawie.

Również obecnie ceni się ludzi konkretnych i myślących  logicznie.

Różnica polega na tym, że teraz już wiemy, że rozwijanie swojej prawej półkuli wpływa na trafność decyzji lewej i zwiększa efektywność zarówno w życiu zawodowym, jak i osobistym (od kiedy zdano sobie z tego sprawę, w szkołach praktykuje się na przykład lekkie ćwiczenia fizyczne w trakcie lekcji, w biurach kładzie się większy nacisk na rozpoznawanie mowy ciała, organizuje wyjazdy integracyjne).

Osiągnięcia największych geniuszy były zdeterminowane przez ich umiejętność wykorzystywania w jednym czasie wielu partii mózgu, czyli właśnie synchronizacji. Idealnym przykładem takiego działania jest Albert Einstein (o którym jeszcze nieraz przeczytasz na kartach tej publikacji), który zasłynął jako wielki fizyk i matematyk, ale również jako wielki wizjoner (a są to funkcje dwóch różnych półkul!).

Zanim zaczniesz wykonywać jakiekolwiek ćwiczenie, uświadom sobie pozycję, z której startujesz. Chodzi o to, że możesz mieć już całkiem dobrze rozwinięte funkcje prawej półkuli mózgowej. Teraz tylko wystarczy wnieść świadomość w jej działanie oraz zharmonizować działanie całego mózgu.

Ta książka ma za zadanie przedstawić ci, w jaki sposób można wykorzystać ludzki mózg, nie zaś przedstawić dokładnie jego strukturę. Jednak jeśli interesuje cię kwestia jego budowy, serdecznie zachęcam do zapoznania się z literaturą fachową.

ODBIERZ PREZENTY>>>

Reklamy

Osobowość twórcza

Andrzej Bubrowiecki „Sekrety kreatywnego myślenia” (fragment):

Czy istnieje osobowość twórcza?

Obserwując specyfikę myślenia i działania ludzi, można stwierdzić, że istnieją pewne cechy ich szeroko rozumianej osobowości, które sprzyjają niewątpliwie kreatywnemu, twórczemu myśleniu i działaniu.

Osoby twórcze charakteryzuje otwartość myślenia. Pozwala ona na łatwe pokonywanie nawykowych sposobów analizowania problemów, na wyjście poza dotychczasowe doświadczenia. Sprzyja wstępnej akceptacji rożnych nowych pomysłów i źródeł informacji. Otwartość myślenia odgrywa szczególnie ważną rolę w początkowych etapach pracy nad problemem, kiedy to konieczna jest koncentracja na wielu rożnych hipotezach i traktowanie ich jako równowartościowych.

W chwili generowania pomysłów osobowość twórczą charakteryzuje niezależność. Gwarantuje ona niepoddawanie się modom, naciskom, konwencjonalnemu sposobowi myślenia czy „jedynie słusznym procedurom”.

Trzecią ważną cechą osobowości twórczej jest wytrwałość. To

umiejętność niepoddawanie się niepowodzeniom. Są one analizowane i traktowane jako potrzebne elementy osiągania celu. Dzięki wytrwałości proces twórczy rozwija się bez względu na przeszkody, negatywne oceny otoczenia i słabnącą motywację twórczą.

I wreszcie do osiągnięcia zamierzonego celu konieczna jest wysoka motywacja. Nie jest ona co prawda stałym elementem osobowości, ale omawiając osobowość twórczą, nie sposób o niej nie wspomnieć.

Rozwiązanie problemu musi być dla nas ważne. Podniesiemy naszą motywację i będziemy utrzymywać ją na odpowiednio wysokim poziomie, jeżeli odpowiemy sobie na pytania:

● Co chcę osiągnąć?

● Co zmieni się w moim życiu na lepsze po osiągnięciu tego?

● Kto, oprócz mnie, będzie miał z tego korzyść?

● Do czego jest mi to potrzebne?

Co ciekawe, nie ma żadnych badań, które uzależniałyby większe

zdolności twórcze od większej inteligencji. Obecnie przyjmuje się w psychologii twórczości tak zwaną hipotezę progu. Pozytywny związek między miarami twórczości i inteligencji występuje u osób, których poziom inteligencji nie przekracza najwyższych wartości.

Według Edwarda de Bono – możliwości kreatywnego myślenia może wykorzystać w pełni tylko taki człowiek, który:

● Ma zaufanie do własnej umiejętności myślenia.

● Potrafi świadomie zebrać się do myślenia i skupić na konkretnej sprawie.

● Zawsze potrafi zdefiniować cel swojego namysłu i określić, w jaki sposób zamierza go osiągnąć.

● Zdaje sobie sprawę z tego, że jakiekolwiek podejście do określonej sprawy czy sposób widzenia sytuacji jest tylko jednym z możliwych podejść czy sposobów, z których większość nie przyszła mu do głowy.

● Potrafi docenić to, co osiągnął, nawet jeżeli jest to tylko świadomość, że problem wymaga dalszego namysłu.

● Uważa, że myślenie jest sztuką, w której warto się doskonalić i której trzeba się przyglądać.

Modelowanie strategii i działań ludzi będących symbolem twórczości, kreatywności w rożnych dziedzinach życia pozwala nam wyodrębnić zasady, jakie ci ludzie wykorzystywali. Największym z największych niewątpliwie był Leonardo da Vinci. Michael Gelb w znakomitej książce „Myśleć jak Leonardo da Vinci” podaje siedem zasad twórczego życia w stylu Leonarda:

● Nienasycona ciekawość życia i nieugaszone pragnienie ciągłej nauki.

● Konsekwentne sprawdzanie wiedzy drogą doświadczeń, wytrwałości i gotowości do uczenia się na błędach.

● Nieustanne wyostrzanie zmysłów.

● Gotowość do zaakceptowania wieloznaczności, paradoksu i niepewności.

● Dochodzenie do równowagi pomiędzy nauką a sztuką, logiką

a wyobraźnią. Myślenie „całym mózgiem”.

● Kształtowanie kondycji fizycznej, oburęczności i postawy ciała.

● Poznanie i zrozumienie więzi łączących wszystkie rzeczy i zjawiska.

 

Aby coś wynaleźć, wystarczy odrobina wyobraźni i sterta złomu.

Thomas Alva Edison

 

 

 <<<KLIKNIJ TUTAJ I ODBIERZ PREZENTY>>>

Filozofia przeciętności

Mariusz Szuba:

Mam nadzieje, że lubisz spać wygodnie i bez koszmarów. Pozbądź się więc niepotrzebnych lęków i braku wiary. Możesz!

Tu naprawdę możesz stworzyć sobie wspaniałe życie, ale żeby to osiągnąć, nie wolno się poddać filozofii przeciętności. Nie wolno się Wam poddać, bo na domiar złego swoim przykładem zarazicie swoje dzieci, które chcąc nie chcąc będziecie tłamsić wizją niemocy.

Owszem, one sięgną po więcej, niż Wy zdołacie uzyskać, ale to również będzie jedynie minimum i w swoim pokoleniu one także będą zajmować najniższe szczeble społecznej drabiny. Nie poddawajcie się!

Najczęściej trafiasz na ludzi z dolnych szczebli drabiny społecznej, ludzi o swoistej filozofii, określonej świadomości, sposobie bycia i kulturze. Ludzie ci od samego początku zaczynają kształtować Twoje wyobrażenia o zastanej i powoli rozpoznawanej rzeczywistości. Pokazują Ci drogę i ich zdaniem najlepsze sposoby poruszania się po niej. Takie, jakie znają. Z dobrej woli i chęci niesienia pomocy często, przeważnie niechcący, blokują Ci możliwości prawdziwego rozwoju.

Mimo woli niewłaściwie interpretują przykazanie miłuj bliźniego jak siebie samego. Ponieważ to, co robią i co sami osiągnęli, uważają za właściwe i jedyne do osiągnięcia, więc i każdego z bliźnich chcieliby ubrać w ten, ich zdaniem, najlepszy garnitur. Ta grupa stanowi jakieś 60 do 80% społeczności, w czym około 60% to ludzie biedni lub bardzo biedni. Przebywając jakiś czas pod ich wyłącznym wpływem, nabierasz przekonania, że to, co powszechne, jest normalne i oczywiste, wręcz naturalne. Zaczynasz myśleć jak oni i mówić ich językiem – stajesz się „normalny”. Druga grupa to ludzie z przedmieścia. Nie chodzi tu oczywiście o przedmieścia w znaczeniu fizycznym, lecz mentalnym, psychicznym. Tę grupę stanowią ludzie żyjący lepiej, inaczej. Mieszkają w ładnych domach z ogrodami i basenami, jeżdżą dobrymi samochodami, dobrze się ubierają umieją się bawić, podróżują.

Niestety nie masz do nich dostępu, gdyż ustawiłeś sobie na drodze zbyt wiele rożnych barier i przeszkód, będących najczęściej wytworem wyobraźni Twojej i tych minimalistów, do których się przykleiłeś.

Mimo wszystko ta grupa również wywiera na Ciebie presję – jednak o zupełnie innym charakterze – jest to nacisk wizualny.

Bywa, że ulegasz stereotypom typu: nakradli, to i mają; porządnego człowieka na takie coś nie stać. W ten sposób nagłaśniasz kolejną bzdurę: biedny = porządny, bogaty = złodziej. Ale jednak bogatego wujka gdzieś w Stanach to chciałbyś mieć. Takiego oczywiście, który by co miesiąc przysyłał trochę „zielonych” i każdego roku fundował wakacje, najlepiej na Karaibach. Nie pogardziłbyś też wysokim spadkiem po jakiejś „nieporządnej” cioci. Chętnie też znalazłbyś teczkę wypchaną dolarami albo worek, który wypadł z samochodu przewożącego pieniądze do banku. Takie pieniądze nie paliłyby Ci kieszeni, szczególnie, gdyby było ich dużo. I nie wstydziłbyś się być bogatym, szczególnie, gdybyś był bardzo bogaty. Zapomnij więc o rożnych głupich sentencjach i nie poddawaj się presji tego środowiska. Wszak Ty też pragniesz żyć lepiej i wygodniej. To absolutnie naturalne dążenie każdego człowieka. Od zarania dziejów człowiek wszystko stara się poprawić, ulepszyć, uczynić wygodniejszym. I nie ma w tym nic złego.

Wykorzystajmy nasze naturalne predyspozycje i cechy nabyte.

Nie czujmy się kopciuszkami.

Wielu wartości, które posiadamy, nie potrafimy wykorzystać. Nieraz przykrywamy je całkiem niepotrzebnie fałszywą skromnością, czekając aż ktoś je zauważy i wyeksponuje, lub blokujemy brakiem pewności siebie. Znakomita większość ludzi wędruje przez życie wydeptanymi przez dziadków i rodziców szlakami: przedszkole, szkoła podstawowa, w czasie wakacji kolonie lub obóz, szkoła średnia, ewentualnie studia, praca, dwa tygodnie wczasów nad morzem lub u cioci Marysi, działka pracownicza, emerytura… Żeby nieco ubarwić tę monotonię, mamy do dyspozycji chrzciny, urodziny, imieniny, pierwsze komunie, wszelkie święta, sylwestra, bal karnawałowy i na co dzień program telewizyjny.

———————————

 Darmowe kursy i szkolenia>>>

———————————

Ale ponieważ wszystko to odbywa się w cyklu rocznym, więc w krótkim czasie również szarzeje, powszednieje.

Któregoś wieczoru mąż, włączając jak zwykle telewizor, mówi do żony:

– Kochanie, dzisiaj zrobimy coś ekscytującego.

– Cóż takiego? – pyta żona, podniecona i pełna nadziei.

– Dzisiaj zamienimy się fotelami.

Życie jak w dowcipie, czy dowcip jak życie? W sumie wszystko jedno.

Tak właśnie wygląda droga, którą, nie wiem dlaczego, przychodzi uważać za „normalną”. Bo żeby nie zyskać opinii „odmieńca”, podporządkowujemy się tym „normom”. Dlaczego ludzie boją się przemian?

Ponieważ burzą one porządek od lat tkwiący w ich umysłach, boją się wysiłku, potrzebnego do poznawania i rozwoju czegoś nowego, bo mają swoje przyzwyczajenia i nie zauważają, że postępując ciągle tak samo, wkładają masę wysiłku w samo podtrzymanie istniejącego stanu rzeczy. Tak naprawdę pielęgnowanie przeciętności kosztuje znacznie wiejącej energii niż konsekwentna budowa życiowego sukcesu, podobnie jak stosowanie przestarzałej technologii jest kosztowniejsze od modernizacji.

Dlaczego większość ludzi tak niewiele pragnie, skazuje się na minimum i tym się zadowala? Poznałem wiele osób zdolnych, inteligentnych, ambitnych. Dlaczego nie potrafią myśleć na wielką skalę, kategoriami sukcesu, tylko starają się wyłącznie zabezpieczyć minimum egzystencji? Pamiętaj, że przeciętność to choroba tym bardziej niebezpieczna, że dziedziczna. Twoim problemem nie jest zabieganie, stres, brak pieniędzy. Problemem jest Twoja biedna mentalność. Ale pamiętaj, że to jest Twój wybór. Teoretycznie przeciętność nic nie kosztuje i dlatego łatwo się jej poddajesz. Ale tak naprawdę znoszenie biedy wymaga znacznie większego wysiłku niż osiąganie sukcesów.

Czy rzeczywiście musisz przyjąć te wszystkie normy? Nie zapomnij o swoich pragnieniach, planach, marzeniach. Sprawdź, czy Twój umysł nie siedzi w grajdole. Skalą Twojego sukcesu jest pochodna Twojego sposobu myślenia. Naucz się myśleć na szeroką skalę, kategoriami sukcesu. Wykreśl ze swojej podświadomości powiedzenie: samego siebie nie przeskoczysz. Unikaj negatywnych nastawień. Łącz się z ludźmi sukcesu. Pewnie nie raz przekonałeś się o tym, że faktycznie lepiej z mądrym zgubić niż z głupim znaleźć. Zmień styl – narzekanie wcale nie należy do dobrego tonu.

Szanuj ciotkę Marysię, Józka, Kowalskiego, ale w interesującej Ciebie dziedzinie ucz się od prawdziwych ekspertów. Sięgnij do literatury po fachowe publikacje. Pomimo że masz wiele szacunku i zaufania do swego znajomego mechanika samochodowego, to jednak z bolącym zębem nie idziesz do niego, lecz do obcego dentysty.

Więcej na ten temat w książkce Mariusz Szuby „Miej życie dla siebie”>>>

 

 

<<<ZAPISZ SIĘ NA NEWSLETTER I ODBIERZ DARMOWE BONUSY>>>

 

Zostań Kopernikiem!

Sprawdź spis treści publikacji „Zostań Kopernikiem”>>>

Halina Gumowska:

Zmiana ograniczających przekonań

Posłuchaj tej opowieści… Był kiedyś człowiek bardzo bogaty. Mimo że zaczynał od przysłowiowych paru groszy, zdobył swój majątek w przeciągu kilku lat. Zapytany, jak to zrobił odpowiadał: „udawaj, aż osiągniesz cel!”

On udawał. Przekonywał sam siebie, że posiada wielką fortunę, podczas gdy tak naprawdę był biedakiem. I w swoim umyśle stał się milionerem, a sytuacje, które go spotykały, podążały za tym myśleniem.

Coś w tym jest… W takim myśleniu.

Marek Aureliusz niespełna dwa tysiące lata temu mawiał: „Nasze życie jest tym, czym czynią go nasze myśli.” Jeśli on tak twierdził, to znaczy, że to, o czym teraz mówimy, wcale nie jest takie nowoczesne.

Pewnie zgodzisz się ze mną, że większość z nas spotkała się z koncepcją, która mówi, że nasze myśli kształtują rzeczywistość, w której żyjemy.

Według niej realne zmiany w Tobie i Twoim życiu zaczną się wtedy, kiedy zaczniesz zmieniać swój sposób myślenia o sobie, życiu i innych ludziach.

Negatywne myślenie przynosi negatywne rezultaty. Taka sama zasada odnosi się do działania myślenia pozytywnego. Niemniej zawsze w tym momencie pojawia się pytanie: „jeśli to takie proste, dlaczego wszyscy znający tę zasadę nie są bogaci, szczęśliwi, a ich życie nie jest  pasmem sukcesów? Jeśli wszystko co należy zrobić, to pozytywnie myśleć, czemu nie każdy wygrywa?”

A może nie potrafi?

Powinieneś wiedzieć, że to nie Twój świadomy umysł jest motorem napędowym Twojego życia. Twoje decyzje i zachowanie wynikają raczej z działań Twojej podświadomości, tej warstwy wnętrza, z którą na poziomie świadomości nie masz kontaktu. I dlatego pozytywne myślenie na zwykłym, świadomym poziomie nie przynosi odpowiednich rezultatów. Kluczem do sukcesu jest taka zmiana myślenia o swojej przyszłości, która przyniesie trwałe rezultaty w podświadomości.

Musisz więc samemu zdecydować, czy rzeczywiście chcesz dokonać pozytywnych zmian w swojej podświadomości. I co chcesz zmienić.

Tak się składa, że to, czego szukamy i uznajemy za prawdę, jest determinowane przez nasze przekonania. Te rdzenne przekonania, które decydują o tym, jak myślisz – a więc jaka jest Twoja rzeczywistość.

Jeśli zmienią się nasze przekonania, zmieni się także rzeczywistość – ta, której doświadczamy.

Ale one same z siebie się nie zmienią. Wprost przeciwnie. Mimo iż wiesz, co chcesz zmienić i myślisz o tym bardzo pozytywnie, może okazać się, że i tak nieświadomie zrobisz wszystko, by nie poddawać się zmianom – nawet jeśli one są dla Ciebie dobre. Trzeba najpierw rozbić stare i negatywne programowanie podświadomości. Jeśli cały czas myślisz, że nie osiągniesz bogactwa, to właśnie taka dewiza tkwi w Twojej podświadomości i tak pewnie się stanie…

Musisz wiedzieć, że chcąc przeprogramować swój stary system przekonań, należy wielokrotnie przesyłać do mózgu obrazy myślowe „nowego programu”. I trzeba podkreślić, że ta przesyłka powinna być wysokiej jakości, niejasne obrazy bowiem mogą osłabić skuteczność programowania. Stwórz więc w wyobraźni nowe i realistyczne doświadczenie, powtarzaj je wielokrotnie na poziomie alfa i obserwuj, co się będzie działo w sferze Twoich myśli.

Wiemy, że myśl jest falą energii o określonym poziomie wibracji.

Skoncentrowany umysł ma zdolność świadomego wpływania na wibracje, a przez to zmiany warunków tak energetycznych, jak i społecznych otoczenia. Taki umysł wywołuje określoną wibrację myśli, którą wysyłamy w przestrzeń, gdzie wchodzi ona w kontakt z inną wibracją, o podobnym poziomie energetycznym. W ten sposób kreujemy zmiany, czy tego chcemy, czy nie. I ten proces jest podstawą twórczej wizualizacji – techniki kreowania sobie warunków życia.

Tę technikę możesz też wykonywać w pełni świadomie. Aby to osiągnąć, musisz jedynie utrzymać odpowiedni poziom koncentracji. Jeśli jesteś mocno skoncentrowany, projektujesz swoje myślokształty na otoczenie.

Gdy stosujesz techniki wyobrażeniowe po to, by uzyskać zamierzony sukces, musisz posiąść jedną umiejętność – tak długo koncentrować się na swoich obrazach, myślach czy zamiarach, jak długo będzie to konieczne. Poza tym musisz się nauczyć myśleć dokładniej i plastyczniej, niż dotychczas. To trudne wyzwanie, ale przecież bez pracy nie ma kołaczy.

Jak skorzystać z wiedzy zawartej w pełnej wersji ebooka?

Więcej praktycznej wiedzy wraz z wieloma ćwiczeniami znajdziesz w pełnej wersji publikacji “Zostań Kopernikiem”. Odkryj swoje własne możliwości!  

 

 

<<<ZAPISZ SIĘ NA NEWSLETTER I ODBIERZ DARMOWE BONUSY>>>

 

„Zmień swoje myśli, by zmienić siebie” – część III

Alan Falcone – „Zmień swoje myśli, by zmienić siebie”>>>

Samospełniające się proroctwo — kiedy mówisz, że czymś jesteś, stajesz się tym!

Takie samospełniające się proroctwa, zazwyczaj pochodzące z bardzo wczesnego zaprogramowania, powodują zwątpienie we własne możliwości i lęk za każdym razem, gdy chce się podjąć ryzyko albo komuś czy czemuś zaufać. W takich wypadkach samospełniające się proroctwa ściągają Cię wstecz, do strefy Twego psychicznego bezpieczeństwa, a potem utrzymują w bezpiecznym zamknięciu. Niczym tamte mustangi w zagrodzie. Utrzymują one także Twe oczekiwania – wobec siebie, wobec innych, wobec świata – na niskim poziomie, chroniąc Cię wprawdzie w pewnym sensie przed możliwością rozczarowania, ale przede wszystkim – ograniczając Twój potencjał, Twoje zdolności i Twoje szanse. Nie pozwalają Ci w ogóle zwracać uwagi na „zwariowane pomysły”, które mogą być drogą do wymarzonego sukcesu. W końcu – jeśli Twoi rodzice nigdy by czegoś takiego nie brali pod uwagę, to dlaczego Ty miałbyś brać? Prawda?

Potrzeba, by mieć zawsze słuszność. Jest to symptom enkulturacji, z reguły przejęty od jakiejś osoby mającej na Ciebie duży wpływ, na przykład kogoś z rodziców. Niezależnie od wszystkiego, po prostu zawsze musisz mieć rację! Zostałeś w tym względzie zaprogramowany tak silnie, że to się już stało odruchem warunkowym.

Będziesz się więc kłócił, aż całkiem zsiniejesz na twarzy. Czy czasem zastanawiałeś się po takiej kłótni, po co Ci to w ogóle było? Przecież sam przedmiot sporu nie miał większego znaczenia, a poza tym sam dostrzegałeś, że Twój przeciwnik ma sporo dobrych argumentów.

Cóż, to właśnie jeden ze skutków negatywnej enkulturacji. I akurat to nie przyczyni Ci wielu nowych przyjaciół, sam zresztą na to wpadniesz, jeśli się chwilę zastanowisz.

Aby mieć otwarty umysł i osiągać swe cele, trzeba wyrzec się tej potrzeby, by zawsze mieć rację. Wyrzec się trzeba także samo ograniczających wypowiedzi (na głos i w myślach) i w ogóle wszelkiej negatywności, która powstrzymuje Cię przed osiąganiem celów i odnoszeniem sukcesów.

Jak skorzystać z wiedzy zawartej w pełnej wersji ebooka?

Więcej praktycznych porad dotyczących zmiany swojego stylu myślenia znajdziesz w pełnej wersji ebooka. Zapoznaj się z opisem na tej stronie>>>

Dowiedz się, jaki wpływ na Twoje życie może mieć Twój styl myślenia!

 

 

<<<ZAPISZ SIĘ NA NEWSLETTER I ODBIERZ DARMOWE BONUSY>>>

 

Jak manipulować ludźmi. Dokładne typy osobowości

 BLOG SPECJALNY JAK MANIPULOWAĆ>>>

Intuicja kontra zmysłowość

Intuicjonista opiera się na swoich przeczuciach, ufając im bardziej niż racjonalnym przesłankom. Denerwuje się, gdy rzeczy są zbyt jasno zdefiniowane, bardziej preferując przybliżenia i uogólnienia. Tworzy intuicyjnie, w natchnieniu, posługując się swoją mocno rozwiniętą wyobraźnią.

Intuicjonista w kontakcie z innymi otwarcie mówi o swoich odczuciach, przekonaniach i pomysłach. Z chęcią przyjmuje sugestie innych ludzi uważając, że w ten sposób może wzbogacić swój punkt widzenia.

W rozmowie powołuje się na uogólnienia, często używając przenośni i analogii. Swoje znajomości traktuje bardzo optymistycznie, czasem wręcz nierealistycznie. Marzy o „idealnych” znajomościach, nie zwracając uwagi na istniejącą rzeczywistość. W związku z inną osobą wierzy, że zawsze istnieje kompromis i szansa na spełnienie wspólnych marzeń.

Intuicjonista zawsze zbliża się do celu okrężną drogą, stale zwracając uwagę na swoje odczucia wewnętrzne. Nawet, jeżeli jakieś pomysły czy działania wydają się nie mieć sensu z racjonalnego punktu widzenia, podejmuje je, gdy jego intuicja da mu wyraźny sygnał. W pracy zawsze stara się znajdować nowe metody rozwiązywania problemów. Lubi zdobywać nowe kwalifikacje i podejmować się coraz to nowych, ciekawych zadań. Preferuje pracę o charakterze innowacyjnym.

Rozwiązując jakiś problem, w pierwszym etapie stara się podejść do niego w sposób ogólny, a dopiero po tym wnika w szczegóły.

Najatrakcyjniejszymi zawodami dla intuicjonisty są takie, które pozwalają na posługiwanie się intuicją i wyobraźnią (np.: duchowny, aktor, psycholog, socjolog, doradca, itp.).

Zmysłowiec opiera się na obserwacji oraz bezpośrednich doświadczeniach. Denerwuje się, gdy coś dzieje się przypadkowo, woli precyzyjne i prawdziwe informacje. Tworzy z wysiłkiem i trudem.

Zachowuje się praktycznie. Ufa bardziej swoim pięciu zmysłom i doświadczeniu, niż intuicji i wyobraźni.

Zmysłowiec w kontakcie z innymi stara się dowieść swoich racji, podając fakty, detale oraz przykłady. Z chęcią przyjmuje sugestie innych ludzi bezpośrednio zmierzając do celu, gdyż chce być praktyczny i wiarygodny. W rozmowie często używa szczegółowych opisów. Swoje znajomości zawsze traktuje realistycznie, często nawet i pesymistycznie. Nie ma złudzeń na temat znajomości sądząc, że wie czego może się po niej spodziewać. W związku z inną osobą oczekuje wspólnego omówienia planów, zanim nastąpi ich realizacja.

Zmysłowiec zawsze zbliża się do celu w sposób systematyczny, krok po kroku. W pracy zawsze stara się opierać o wcześniej zdobyte doświadczenia. Rozwiązując problemy, szuka sprawdzonych rozwiązań.

Nie przepada za zdobywaniem nowych kwalifikacji, raczej stara się używać te, które już posiada. Nie ufa swoim inspiracjom, raczej jest praktyczny. Najatrakcyjniejszymi zawodami dla zmysłowca są takie, które pozwolą mu wykorzystać doświadczenie już posiadane (np.: księgowy, dyrektor, dentysta, pracownik administracji, sekretarka, itp.).

Odczuwanie kontra myślenie

Odczuciowiec przy podejmowaniu decyzji kieruje się sercem. Jego celem jest życie w harmonii ze światem. Uważa, że warto słuchać innych, bo z pewnością mają coś istotnego do powiedzenia. Zawsze stara się wczuć w odczucia innych. Jest wyrozumiały i zawsze dostrzega w innych to, co pozytywne.

Odczuciowiec w kontakcie z innymi jest towarzyski i spontaniczny.

Bardziej istotne dla niego są wzajemne stosunki międzyludzkie oraz sprawy osobiste, niż sama rozmowa. Do wszystkiego podchodzi osobiście i emocjonalnie. Nie kryje swoich uczuć, ale okazuje je wprost. Stara się nie pouczać innych i zachowywać w taki sposób, aby nie prowokować kłótni. Unika rozmów o charakterze negatywnym.

Odczuciowiec pracuje efektownie, kiedy udaje mu się osiągnąć harmonię. Zawsze zwraca uwagę na opinię i odczucia ludzi, z którymi współpracuje. Nie krytykuje pomysłów innych, gdyż sądzi, że mogą one być dobre. Najatrakcyjniejszymi zawodami dla odczuciowca są takie, które wciągają ludzi w stosunki osobiste (np.: nauczyciel, bibliotekarz, doradca, duchowny, sekretarka, itp.).

Myśliciel posługuje się logiką abstrahując od własnych odczuć. Jego celem jest dojście do prawdy. Zanim podejmie decyzję, analizuje problem bardzo dokładnie. Zawsze ma jakieś obiekcje dotyczące osiągnięć innych ludzi uważając, że w tym co robią nie są dokładni. Lubi sprzeczać się z innymi i wytykać im wady, trudno mu dostrzec w innych pozytywne cechy, woli krytykę negatywów. Ważniejsza dla niego jest sama prawda, niż dyplomacja. Czasami sprawia wrażenie chłodnego, bezlitosnego, a nawet okrutnego.

Myśliciel w kontakcie z innymi jest zwięzły, preferuje krótkie, rzeczowe rozmowy od osobistych. Zawsze stara się być obiektywny. Kiedy stara przekonać kogoś do swoich racji, robi to bezosobowo nie zwracając uwagi na emocje innych. Zazwyczaj widzi u innych jedynie wady. Zanim nawiąże z kimś znajomość, stara się znaleźć wystarczającą ilość motywów przemawiających za zawarciem znajomości. Kontroluje swoje emocje i sposób ich wyrażania. Ma lekceważący stosunek do innych. Nie zdaje sobie sprawy z faktu, że może swoim zachowaniem ranić innych ludzi.

Myśliciel w pracy przywiązuje większą wagę do zadań, niż do stosunków międzyludzkich. Do problemów podchodzi na chłodno, analizując je bardzo dokładnie. Kiedy decyduje o czymś nie liczy się z wymaganiami innych. Chętnie krytykuje pracę i pomysły innych, sądząc, że jest to świetna metoda na usprawnienie pracy. Najatrakcyjniejszymi zawodami dla myśliciela są takie, które wymagają logicznej i bezosobowej analizy (np.: adwokat, urzędnik, kierownik, rewident, chemik, itp.).

 BLOG SPECJALNY JAK MANIPULOWAĆ>>>

Percepcjonizm kontra racjonalizm

Percepcjonista jest spontaniczny i elastyczny. Zawsze stara się dostosowywać do zmieniających się okoliczności. Preferuje pozostawianie spraw niezamkniętych, które wymagają rozwiązania.

Bardzo często charakteryzuje go „słomiany zapał”, rozpoczyna jakąś czynność z zapałem, aby po jakimś czasie pozostawić ją niedokończoną.

Lubi używać słów podkreślających prawdopodobieństwo („możliwe”, „prawdopodobnie”, „być może”, itp.). Lubi doświadczać różnych nowych rzeczy, chce wszystkiego spróbować. Nie lubi snuć planów na przyszłość, gdyż to go krępuje.

Percepcjonista w kontakcie z innymi jest wyrozumiały i tolerancyjny.

Lubi niespodzianki i zmieniające się sytuacje. W rozmowie skupia się na formie przekazu, czasem odbiega od aktualnego tematu. Zawsze stara się dostrzegać opcje i nieprzewidywalne ewentualności. Nigdy nie zakłada z góry, że coś jest dobre. Często zawierając znajomości zastanawia się, czy osoba, z którą zawarł znajomość jest odpowiednia.

Nie przepada za tradycyjnymi formami znajomości, sądząc, że takie znajomości go krępują i ograniczają.

Percepcjonista w pracy stara się robić wszystko jak najlepiej. Cieszą go możliwości zmiany spraw w ostatniej chwili, nie uznając za zasadne załatwienia jej od ręki. Jeżeli istnieje możliwość pogodzenia pracy z zabawą, zawsze to wykorzystuje. Wszelkie problemy odkłada na później, przynajmniej do momentu, gdy ich rozwiązanie staje się czynnością niezbędną. Nie lubi podejmować krępujących decyzji, a zanim to uczyni, długo się waha. Preferuje swobodny tryb pracy swojej i innych. Najatrakcyjniejszymi zawodami dla percepcjonisty są takie, które umożliwiają mu określenie własnych planów i dużą swobodę działań (np.: aktor, dziennikarz, radca prawny, kelner, wydawca, itp.).

Racjonalista jest stanowczy i dobrze zorganizowany. Jest zdecydowany w działaniu i narzuca swoją wolę innym. Postępuje zgodnie z założonym planem działania, zmierzając prosto do celu. Zawsze chce mieć rację i wykonywać wszystko najlepiej. Lubi używać słów podkreślających jego zdecydowanie (np.: „należy”, „trzeba”, „powinni”, itp.). Często sprawia wrażenie, sztywnego i spiętego.

Racjonalista w kontaktach z innymi jest stanowczy i władczy. Oczekuje od innych, że zmienią swoje nastawienie, jeżeli nie jest ono zgodne z jego oczekiwaniami. Omawiając plany, zawsze ustala nieprzekraczalne terminy. Najistotniejsze są dla niego wyniki i osiągnięcia. W rozmowie skupia się na treści przekazu. Nigdy nie odbiega od aktualnie omawianego tematu. Jest punktualny i przestrzega wszystkich ustalonych terminów. Jest zwolennikiem tradycyjnych form znajomości, gdyż to daje mu poczucie pewności. Preferuje stabilne i bezpieczne znajomości.

Racjonalista w pracy stara się zawsze trzymać przyjętych planów. Lubi, gdy wszystkie jego sprawy są ustabilizowane i zakończone. Skupia się wyłącznie na pracy do czasu jej zakończenia, pomijając możliwość pogodzenia jej z zabawą. Często prowadzi listę spraw do załatwienia, zaznaczając na niej fakt załatwienia czegoś do końca. Wszystkie problemy stara się rozwiązywać natychmiast, nie odkładając ich na później. Preferuje zorganizowany i ściśle kontrolowany tryb pracy swojej i innych. Najatrakcyjniejszymi zawodami dla racjonalisty są takie, które wymagają dobrego zorganizowania (np.: księgowy, administrator, urzędnik, sędzia, inspektor, itp.).

Ogólna charakterystyka typów osobowości

Aby móc określić swój typ osobowości, w pierwszym kroku należy odpowiedzieć sobie na pytania dotyczące naszych preferencji we wszystkich czterech grupach pobudzania. Jeżeli pojawiają się wątpliwości, należy zastanowić się, które cechy w danej preferencji mają przewagę i te waśnie wybrać. Kombinacja czterech wybranych przez nas preferencji wskaże jeden z szesnastu typów osobowości.

Kiedy określimy już jaką mamy preferencję w danej grupie, możemy posługując się odpowiednim zestawieniem, sprawdzić listę cech charakterystyczną dla naszego typu.

Każdej preferencji odpowiada odpowiednia litera alfabetu:

I – Introwersja (ang. Introvert)

E – Ekstrawersja (ang. Extravert)

N – Intuicja (ang. iNtuition)

S – Zmysłowość (ang. Sensing)

F – Odczuwanie (ang. Feeling)

T – Myślenie (ang. Thinking)

P – Percepcjonizm (ang. Perception)

J – Racjonalizm (ang. Judgment)

Symbol określający nasz typ. Wystarczy więc złożyć napis z tych liter.

Połączenie wskazanych liter w czteroliterową kombinację, daje się odczytać charakterystykę dla swojego typu w poniższej tabelce:

Typ osobowości

Charakterystyka

ISTJ

Systematyczny, solidny, sumienny, dokładny, ostrożny, pracowity, realista, staranny, zawsze kończy zadania, ceni hierarchię, trzyma się faktów i detali, dotrzymuje zobowiązań, osiąga cele, dba o utrzymanie status quo.

ISTP

Praktyczny, realista, niezależny, spontaniczny, pilny, analityczny, rzeczowy, logiczny, nie lubi być skrępowany, lubi ryzyko, łatwo przystosowuje się do okoliczności.

ESTP

Zaradny, wylewny, realistyczny, spontaniczny, czujny, energiczny, aktywny, szybki, przekonujący, zręczny, elastyczny, pragmatyczny, lubi żartować, niczym się nie przejmuje.

ESTJ

Systematyczny, logiczny, analityczny, obiektywny, bezpośredni, praktyczny, zorganizowany, bezosobowy, konstruktywny, skrupulatny, odpowiedzialny, wydajny, lubi decydować.

ISFJ

Oddany, skrupulatny, logiczny, pedantyczny, opiekuńczy, drobiazgowy, cierpliwy, tradycyjny, lojalny, zorganizowany, odpowiedzialny, życzliwy, sumienny, lubi pomagać innym.

ISFP

Troskliwy, łagodny, skromny, rozsądny, spostrzegawczy, lojalny, spokojny, spontaniczny, zgodny, wyrozumiały, współczujący, ufny, otwarty, łatwo przystosowuje się do okoliczności, nie narzuca innym swoich poglądów, ma skłonność do trzymania się na uboczu, szuka harmonii, lubi zapewniać dobre samopoczucie.

ESFP

Przyjazny, wylewny, przyjacielski, towarzyski, rozmowny, wesoły, entuzjastyczny, pozytywnie nastawiony do innych, aktywny, tolerancyjny, łatwo przystosowuje się do okoliczności, lubi żartować, zawsze

Typ osobowości

Charakterystyka

jest chętny do współpracy, nigdy się nie przejmuje.

ESFJ

Solidny, konsekwentny, zorganizowany, serdeczny, towarzyski, bezpośredni, odpowiedzialny, dokładny, skrupulatny, lojalny, wrażliwy, współczujący, tradycyjny, dobrze współpracuje z równie solidnymi ludźmi, chętny do współpracy.

INFJ

Uczuciowy, pracowity, obowiązkowy, współczujący, wytrwały, stanowczy, lojalny, twórczy, idealista, powściągliwy, głęboki, zorientowany na przyszłość, rozumie naturę ludzką, lubi samotność, nie wymaga poświęcania mu dużej uwagi.

INFP

Twórczy, łagodny, współczujący, obowiązkowy, oddany, powściągliwy, delikatny, lojalny, zamyślony, ciekawy,  idealista, łatwo wczuwa się w innych, łatwo przystosowuje się do okoliczności, ma duże poczucie humoru, trudno go rozszyfrować, systematycznie dąży do celu, skupia się na wartościach poświęcając im życie, dąży do osiągnięcia doskonałości, potrafi przyciągać innych wokół wspólnego celu.

ENFP

Spontaniczny, twórczy entuzjastyczny, wszechstronny, niezależny, spostrzegawczy, życzliwy, niespokojny, energiczny, wyrazisty, łatwo dostrzega możliwości, ma dużą wyobraźnię

ENFJ

Serdeczny, tolerancyjny, lojalny, idealista, wyrazisty, słowny, odpowiedzialny, miły, energiczny, dyplomatyczny, niespokojny, posiada inicjatywę, entuzjastycznie nastawiony, lubi wspierać innych.

INTJ

Niezależny, wizjoner, krytyczny, przenikliwy, wymagający, logiczny, stanowczy, tajemniczy,  teoretyczny, oryginalny, myśli systematycznie, posiada osobowości

Charakterystyka

nowatorskie spojrzenie na rzeczy, stale szuka nowych rozwiązań, ufa we własne możliwości

INTP

Sceptyczny, logiczny, bezstronny, powściągliwy, spektakularny, precyzyjny, oryginalny, myśliciel, teoretyczny, niezależny, autonomiczny, poznawczy, nie lubi postępować w sposób oczywisty, akceptuje to co uważa za prawdę.

ENTP

Przedsiębiorczy, zdolny, twórczy, niezależny, otwarty, analityczny, teoretyczny, zaradny, pomysłowy, pobudza do myślenia, lubi nowoczesność i kompleksowość, wierzy w swoje zdolności i możliwość pokonywania wyzwań, nie lubi rutyny, potrzebuje swobody działania.

ENTJ

Logiczny, analityczny, zdecydowany, twardy, uczciwy, teoretyczny, obiektywny, krytyczny, prostolinijny, wszystko planuje z wyprzedzeniem, pobudza do myślenia, nie potrafi odmawiać, wychodzi naprzeciw wyzwaniom.

Na podstawie: Andrzej Stefańczyk – Psychologia wywierania wpływu i psychomanipulacji.

 

 

 

<<<ZAPISZ SIĘ NA NEWSLETTER I ODBIERZ DARMOWE BONUSY>>>

 

Chmurka tagów

%d blogerów lubi to: